I am a mover

Siebe Swart luchtfotografie: Land van lucht en water

2012-02-13T14:08:00.010+01:00

Gisteren gezien in Huis Marseille, Siebe Swart / Land van lucht en water.

Spinvis @ Paradiso, 11.02.2012

2012-02-13T14:00:00.006+01:00

Afgelopen zaterdag naar Spinvis geweest.

Als extra het ultra-poetische en favoriete nummer uit de nieuw plaat Tot ziens, Justine Keller:

Club Insomnia
Als het goed is moet ik ergens op de gastenlijst staan dan
wat is dit voor taal en waar komen ze vandaan?
het is negen uur
het is heet als de hel
de band is wel goed en het bier is wel koud
en ik wil ook wel klappen maar ik weet niet hoe het moet
want dat gaat best wel lastig
met een glas in je hand
gaat alles over de rand
wat zei je daarnet ook weer?
ik heb je niet gehoord
ik had oogcontact van het eenzaamste soort

De winnaar krijgt een antwoord de verliezer krijgt een vraag
ik trek geen conclusie en
ik antwoord lekker vaag
ik heb geen contract
ik heb geen bezwaar
ik knip mijn nagels
ik was mijn haar
ik scheer me in bad zoals een cowboy doet
met een fles op de rand en een spiegel in mn hand
de dader keek terug
vluchtig als een schaduw
en giftig als een wolk
heb ik oogcontact van het eenzaamste soort

In de stilte tussen woorden zit een klein gedicht
over nu en en nooit
over droom en dood
over jij en ik
over kut en pik
wat zou Houdini doen?
of Bobby Fisher dan?
ze vroeg ben je bang
maar hij was niet bang
alleen voor medelijden dan
voor medelijden wel
dan was ie liever dood
ze heeft hem zacht gekust
en toen heeft ze hem vermoord
met oogcontact van het eenzaamste soort

Hij drinkt Salame's Poison
en ik ken hem ergens van
maar acteurs doen toch altijd alsof er iemand naar ze kijkt
hij lacht als een wolf
en hij is bang als een hond
ik weet niet op wie en
ik weet niet op wat
maar hij wacht in de gang
sinds ik hier binnenkwam
op het laatste bericht kreeg hij geen antwoord meer
en twijfelt elke keer
hij vraagt zich maar af
hij begrijpt maar niet hoe
z'n geluk raakt op en z'n geheimen nemen toe

Ik heb een superkracht
ik kijk door alles heen
ik zie alles nu gebeuren en ik ken hier iedereen
ze zijn eeuwenoud
pilaren van zout
que pasa tia?
z'n twee vingers breken af
ogen van as
door Medusa geboord
ze hadden oogcontact van het eenzaamste soort

Wie gaat er aan
wij krijgt de trofee
ik ken dit spel
het gaat er hard aan toe
maar het duurt nooit lang
en iedereen speelt vals
hoop je weer te zien
misschien een andere keer
stomkop die je bent
wie dacht je dat je was?
een steentje op een kroon
nummer tweehonderdzes
en de teller staat niet stil
het laatste wat je krijgt
het hoogste wat je scoort
is oogcontact van het eenzaamste soort

Als de deurbel gaat dan komen ze eraan
het hele peloton
laat ze daar niet staan
laat die mannen erin
ze zijn mooi op tijd
ik hoef geen blinddoek om
maar ik hoop dat ik slaap
of zo zat als een aap
of zo oud als een
of zo blij dat het komt
ik laat echt geen traan
ik vind niet dat het hoort
en vlak voor het bevel
vlak voor het schot
is er nog oogcontact
van het eenzaamste soort

Amsterdam-Zuidoost sous la neige [04.02.2012] (2)

2012-02-08T16:59:00.004+01:00

Amsterdam-Zuidoost, De Hoge Dijk, 4 fév. 2012, vers 17h. Cliquer sur le panorama pour agrandir.

Amsterdam-Zuidoost sous la neige [04.02.2012] (1)

2012-02-07T14:08:00.014+01:00

Amsterdam-Zuidoost, De Hoge Dijk, 4 fév. 2012, vers 14h. Cliquer sur les panoramas pour agrandir.

In the Middle, Somewhat Elevated (2: Bel Thom eens!)

2012-02-02T14:31:00.015+01:00

Ik had het ooit over In the middle, Somewhat Elevated van Forsythe en de Nederlander Thom Willems. Wat het hondje in het video met Sylvie Guillem moet, weet ik nog steeds niet maar bij deze dus weer een post hierover naar aanleiding van een gesprek met een vriend op zaterdag. Forsythe is trouwens in juni te zien in Amsterdam met zijn nieuwe voorstelling Bill & Mr. B. Hij maakte onlangs bekend dat hij uitvoeringen van zijn werken na zijn dood wil verbieden, dus gaan!... zolang het nog kan.

In the Middle, Somewhat Elevated (volgens mij 1987 voor het eerst uigevoerd, op uitnodiging van Rudolf Nurejev die toen in Parijs danste) is trouwens alleen het middendeel van Forsythes drieluik Impressing the czar. De reden waarom dit ballet mij zo zeer bezig houdt is dat het een vrije uitbeelding van het klassieke ballet is zoals dat destijds aan de hoven van de tsaren gebracht werd. Een virtuoze demonstratie van fragmenten en technieken van de grote balletten uit de negentiende en de twintigste eeuw - denk aan Petipa, Balanchine, etc. Puur neoklassiek divertissement? Misschien, maar dan wel een mijlpaal in het oeuvre van Forsythe, evenals van het ballet in de twintigste eeuw. De combinaties van klassieke passen met figuren die staccato uitgevoerd worden is van onwaarschijnlijke schoonheid – met een wervelende snelheid en virtuositeit die de extreme complexiteit en de hoekigheid van de bewegingen af en toe doen vergeten. Ook de nadruk op verticale overgangen vind ik zeer interessant. Ook het National Ballet voerde een paar jaren geleden het ballet van Forsythe in Amsterdam op.

Als decor is in In the Middle, Somewhat Elevated niets anders te zien dan een takje waar twee gouden kersen aan bungelen, als restant van een afgeketst plan voor een decor met een honderdtal vergulde voorwerpen. Forsythe bracht het aantal voorwerpen daarop terug tot het meest onbetekenende voorwerp dat hij in zijn oorspronkelijke plan had staan. Daar hangen ze. En dat is ook de reden waarom het stuk zo heet, liet ik mij vertellen.

In de Wiki-artikel over hem leest men: "[Forsythe] probeert [...] de grenzen van wat fysiek coördineerbaar is, te overschrijden. Verder ziet hij dans niet als een emotioneel of psychologisch gezichtspunt, maar als een proces van abstractie. Hij ziet het als een vorm van denken, als een medium waarmee hij vorm kan construeren, analyseren en transformeren." Volgens mij is een goed getroffen analyse van zijn werk.

Thom Willems, de componist van dit ballet en overige werken van Forsythe (dankje wel Louis Andriessen!*), produceert prachtige, felle, metalige en soms sinistere klanken. Onze man houdt zich sind zijn vroege jeugd al met electronische muziek en intrumentale compositie.

Mooie kop, hè? Bij deze zeg ik: tot de volgende keer! Waar? - ergens in het midden. Hoe laat? - ietwat verhoogd.

* "Ik ben bij toeval in de balletwereld beland", aldus Willems. "Toen ik nog studeerde in Den Haag, vroeg Krisztina de Châtel aan mijn leraar Louis Andriessen een stuk te maken. Maar Andriessen had toen geen tijd en zei bel Thom eens. Rond die tijd maakte Forsythe zijn eerste stukken voor het Nederlands Danstheater. Die vond ik erg goed. Ik heb contact met Forsythe gezocht en sindsdien zit ik bij het ballet. Dat heb ik eigenlijk aan Andriessen te danken." (trouw.nl, 16-06-2006).

Rouge casserole ou comment lutter contre la démence

2012-01-05T14:06:00.015+01:00

La betterave rend moins fou à long terme - faites passer l'info. Non seulement délicieuse, elle est également riche en fibres, vitamines C et B, en potassium, calcium, protéines, minéraux, oligo-éléments, fer ainsi qu'en acide folique et en nitrates, excellents pour l'afflux de sang dans certaines zones du cerveau. Joignons la cuiller au mot avec cette petite soupe de betteraves testée dimanche dernier: 4 grosses betteraves crues, 2 ou 3 pommes de terre, 1 oignon émincé et revenu dans un peu d'huile d'olive, 1 cube de bouillon de légumes, de la crème fraîche. Sel, poivre, piment doux de Marseille, chili. Prochaine extension du domaine de la lutte: chips et mille-feuille de betterave.

Kino-pravda et agrandissements successifs

2011-12-27T14:11:00.022+01:00

Visionné hier deux canons du cinéma international : de l'art de faire sans scénario ou de finir en queue de poisson. Très bien.

Film muet finalement très musical, Человек с киноаппаратом (L'homme à la caméra), présente une belle mise en abyme du film dans le film et une approche de montage très éclatée grâce à de nombreuses techniques cinématographiques (surimpression, superposition, accéléré, ralenti). Dans l'avertissement aux spectacteurs, Vertov présente lui même son film comme un film expérimental sans aucun scénario et sans intertitres :

"Attention viewers: this film is an experiment in cinematic communication of real events without the help of theatre. This experimental work aims at creating a truly international language of cinema based on its absolute separation from the language of theatre and literature."

L'idée de Kino-pravda (ou "ciné-vérité") fait partie de l'œuvre théorique des cinéastes russes Dziga Vertov, Elizeta Svilova et Mikhail Kaufman, selon laquelle le ciné-œil objectif permettrait non seulement une représentation de la réalité, mais en révèlerait une vérité encore plus profonde grâce aux possibilités d'arrêt sur image, de contrechamps, d'accélérés et de ralentis. Ceux-ci permettent de restituer le réel de façon plus complète et d'en dévoiler des pans inaccessible à l'œil humain. Cette technique voit le jour durant les années 1920. Dziga la développa initialement en se focalisant sur des séries d'expériences, en filmant des personnages grâce à une caméra cachée. Dziga Vertov déclare au propos de sa technique :

"La Kino-pravda est faite avec le matériau comme la maison est faite de briques. C'est de la manière dont nous allons laisser la vie pénétrer dans l'objectif que dépendent la qualité technique, la valeur sociale et historique du matériau et ultérieurement la qualité de tout film."

S'opposant au cinéma dramatique et littéraire (une histoire, des acteurs, des décors), L'homme à la caméra est un travail de montage, de mouvement et de rythme ou encore de montage-mouvement du réel. Le film prend pour principe (ciné-œil versus ciné-drame) de filmer une grande ville d'un matin au soir (apparemment Odessa). C'est le dernier film que Vertov réalise avec son frère (Mikhaïl), en raison des dissensions nées au sujet du travail sur le film. Le film est projeté à Paris, au Studio 28, en juillet 1929. L'esthétique du film est marquée par les mouvements d'avant-garde de l'époque, le futurisme et le constructivisme. Un film à la fois documentaire et expérimental qui semble encore indemne des contraintes artistiques dictées ensuite aux artistes d'URSS.

Œil-caméra oblige, réécoute aujourd'hui du disque d'influence jazz et down-tempo Man With A Movie Camera (2003) du groupe The Cinematic Orchestra que j'ai dans ma besace sonore depuis quelques années. Le film est d'ailleurs déjà éponyme d'une piste du disque

Every Day (2002)

. Issu d'une fusion entre jazz et hardcore punk- remember Crabladder - Jason Swinscoe, auteur/programmeur/multi-instrumentaliste aux compositions défiant tous les genres, monte son club dans les années 90, le Loop, dont le concept était aussi bien pour les DJ que pour les musiciens de refaire la B.O d'un film de leur choix : contrebasse, clarinette, sampling et liquidité, bande sonore entremélée d'extraits de films. Pour lui, ce sera The Man With a Movie Camera.

Piste 8: Work it! (Man With The Movie Camera)

Enchaîné sur Blow-up de Michelangelo Antonioni. Cela ne m'a pas frappée hier, mais j'y pense tout à coup : finalement, le protagoniste de ce film a lui aussi l'œil très caméra. Malgré certains aspects qui semblent décousus (la scène dans le club avec les Yardbirds (?!), l'achat de l'hélice?, le match de tenis des mimes), mais qui sont peut-être là pour justement brouiller les pistes ou encore effacer toute preuve du récit et de la fiction, le film est très captivant. Jane Birkin y fait une apparaition (elle aussi très décousue) et le lieu du crime finalement, c'est Maryon Park.

Christmas Songs! NMA @ Palladium, Köln [17.12.2011] & @ Melkweg, Amsterdam [18.12.2011]

2011-12-21T14:24:00.001+01:00

Afgelopen zaterdag en zondag allemaal in optocht geweest, achter NMA aan. Twee geweldige concerten een en geweldig weekend. De setlists van de twee dagen verschillen amper van elkaar - de kracht van herhaling, noem ik dat. En sowieso: hoe geweldig is het ook om een goed concert twee keer achter elkaar te krijgen? Precies. Dus: twee keer The Attack, twee keer Christian Militia, twee keer de rest en ook nog Orange Tree Roads, Here Comes The War, zie maar de setlists voor een compleet verslag. Een paar Glühwein op de Heinzelmännchenmarkt gedronken, lekker gedanst, lekker gelachen. Volgende keer geen kerst-kitsch, maar wij houden het wel romantisch.

17-12-2011, voor CS, Amsterdam

Setlist zaterdag 17-12-2011 in Palladium, Keulen:
1. Whirlwind
2. High
3. Long Goodbye
4. Island
5. Christian Militia
6. No Greater Love
7. Rumour And Rapture 1650
8. See You in Hell
9. Today Is A Good Day
10. Disappeared
11. The Attack
12. Here Comes The War
13. Vagabonds
14. Autumn
15. Purity
16. Wonderful Way To Go
Encore:
17. Rivers
18. White Coats
19. Get Me Out
20. No Rest For The Wicked
Encore!
21. Green And Grey

Setlist zondag 18-12-2011 in Melkweg, Amsterdam:
1. Whirlwind
2. High
3. Long Goodbye
4. Island
5. Christian Militia
6. No Greater Love
7. Rumour & Rapture
8. See You In Hell
9. Today Is A Good Day
10. Disappeared
11. The Attack
12. Vagabonds
13. Autumn
14. No Rest For The Wicked
15. Purity
16. Wonderful Way To Go
Encore:
17. Rivers
18. Orange Tree Roads
19. Get Me Out
Encore!
20. Here Comes The War
21. Green And Grey

Snuif wat sfeer!

18-12-2011, tijdens het concert in de Melkweg

Martyn F Overweel

2011-12-12T16:47:00.022+01:00

Op vrijdag naar een tentoonstelling over het werk van Martyn F Overweel geweest, boekje gekocht, stickers mee genomen. Met levendige, absurdistische en satirische tekeningen ligt de humor van Overweel er soms dik boven op, soms sluimert het op de achtergrond. Hij refereert vaak aan bekende personen en situaties uit de recente geschiedenis en de populaire cultuur en plaatst ze, middels tekst en samenstelling, in een vervreemdende context. Proefje:

Crèche provençale à Amsterdam

2011-12-12T13:31:00.008+01:00

Hour For Magic

2011-11-17T18:08:00.004+01:00

Resident mockery
Give us an hour for magic
We of the purple glove
We of the starling flight
& velvet hour
We of Arabic pleasure's breed
We of the sundome
& the night
Give us a creed
To believe
A night of lust
Give us trust in
The Night
Give of color
Hundred hues
A rich mandala
For me
& you
& for your silky
Pillowed house
A head, wisdom
& a bed
Troubled decree
Resident mockery
Has claimed thee
We used to believe
In the good old days
We still receive
In little ways
The things of Kindness
& unsporting brow
Forget & allow
Did you know freedom exists in a school book
Did you know madmen are running our prison
Within a jail, within a gale
Within a white free protestant
Maelstrom
We're perched headlong
On the edge of boredom
We're reaching for death
On the end of a candle
We're trying for something
That's already found us
Last words...
Out

Jim Morrison, An American Prayer.

Vacances en Corse [04-17.09.2011]

2011-11-03T16:24:00.016+01:00

Rade de Marseille Baie d'Ajaccio En route vers Bonifacio. Montagnes de de la région de Sartène.Premier point de chute après une nuit à Ajaccio: Bonifacio. Calanque de Paraguano, Bonifacio en arrière-plan.Découverte des pratiques locales.Lonzo, coppa, figatelli, Brocciu, U Pecurinu, tome de Sartène.7.09.2011 : coucher de soleil sur notre campement.Visite du cimetière marin de Bonifacio.Bonifacio
Descente et remontée de l'escalier du roi d'Aragon.Randonnée le long des falaises de Bonifacio jusqu'au Phare de la Madonetta à Bonifacio (cliquer sur les panoramas pour agrandir).Pointe sud de la Corse.Retour au coucher de soleil.Deuxième point de chute à la baie de Rondinara: campement, boule de Marseille, geniévriers, thims, romarins, cactus, lézards, chaleur, mer.Baie de Rondinara Troisième point de chute : Santa Giulia et Porto-Vecchio.Retour par les montagnes.Lac d'Ospédale (env. 945 m d'altitude)
Ajaccio Auto-portrait aux fleursSur le bateau du retour.

Feuille de choux et viande halal ou De quoi se nourrit le fondamentalisme ?

2011-11-02T15:52:00.020+01:00

animal : > latin animus: esprit, ou principe vital.
Selon la classification classique, être vivant qui se nourrit de substances organiques. On réserve aujourd'hui le terme animal à des êtres complexes et multicellulaires. Comme tous les êtres vivants, les animaux ont des semblables avec qui ils forment un groupe homogène, appelé espèce.

Feuille de choux ou viande halal ? L'acte rituel: selon la grande majorité des musulmans, la bête doit être consciente au moment de l'abattage (il semble que certains mouvements acceptent l'étourdissement, sujet polémique en ce moment surtout en France et en Europe). La bête doit être placée en direction de La Mecque. Au moment de l'égorger, le sacrificateur, qui doit être musulman, doit prononcer bismillah (Au nom de Dieu). On laisse ensuite le corps se vider de son sang jusqu'à la mort de l'animal.
En France, seul l'abattage rituel musulman est autorisé. L'animal n'est pas étourdit, il reste totalement conscient au moment de l'abattage. Il doit être mécaniquement immobilisé.

Motörhead @ Ijsselhallen, Zwolle - 29/10/2011

2011-10-31T11:28:00.011+01:00

Setlist:

Bomber / Damage Case / I Know How to Die / Stay Clean / Metropolis / Over the Top / One Night Stand / (Guitar Solo) / The Chase Is Better Than the Catch / Get Back in Line / Rock Out / The One To Sing the Blues / (Drum Solo) / Orgasmatron / Going to Brazil / Killed by Death / Iron Fist
Encore: Ace of Spades / Overkill

Architecture flottante sur l'Amstel

2011-10-19T11:02:00.004+02:00

Maisons et maisons flottantes le long de l'Amstel, Ouderkerk aan de Amstel, 14 sept. 2011.
Cliquer sur les panoramas pour agrandir.

Lumières et lampadaires sur l'Amstel

2011-10-19T10:00:00.005+02:00

Amsterdam, maison le long de l'Amstel, 13 sept. 2011. Cliquer sur la photo pour agrandir.

Visite du Kröller-Müller Museum (De Veluwe)

2011-10-17T14:00:00.012+02:00

Dimanche, grande randonnée dans le domaine national De Veluwe et visite du Kröller-Müller Museum. La très riche collection du musée rassemble un nombre impressionnant des plus belles œuvres de Vincent van Gogh et de Mondriaan. De Van Gogh, entre autres : De aardappeleters, les Aardappelpoters, De zaaier, De groene wijngaard, Roze perzikbomen ('Souvenir de Mauve'), Kop van een man met pijp, Vier uitgebloeide zonnebloemen. De Mondriaan : Tableau no. 1, Compositie in lijn, tweede staat, Compositie met raster 5 en 6: ruit, compositie met kleuren, Compositie in kleur B, Compositie met rood, geel en blauw. Parmi les très grands noms, sont également représentés Picasso, Toorop (entre autres, la Medusa kiest zee), Pieter Claesz (Vanitas, à la tulipe perroquet), Theo van Doesburg (Danseressen), Fernand Léger (La partie de cartes, Personnage et nature morte, Élément mécanique).

De Veluwe, Jachtslot Sint Hubertus, 15.10.2011. Cliquer sur les panoramas pour agrandir.

Le couple Kröller-Müller, ayant fait fortune dans le commerce, achète au début du 20^ème siècle un domaine de plus de 6000 ha sur la Veluwe, entre Hoenderloo et Otterlo. Il s'intéresse surtout à la nature et à la chasse, elle collectionne l'art néerlandais et français de la fin du 19^ème et du début du 20^ème siècle. Un musée est construit pour héberger les œuvres d'art (Kröller-Müller Museum) et de 1914 à 1920, l'architecte Berlage travaille à la conception et la construction du pavillon de chasse Sint Hubertus. La pavillon est tout entier dédié à la légende de Saint-Hubert de Liège : le seigneur Hubert, passionné de chasse, en oubliait ses devoirs. La légende rapporte qu'il n'aurait pu résister à sa passion un Vendredi saint. N'ayant trouvé personne pour l'accompagner, il serait parti chasser sans aucune compagnie. À cette occasion, il se retrouva face à un cerf extraordinaire, blanc et porteur d'une croix lumineuse entre ses bois. Et en plus, les rideaux du pavillon, c'est Grande-Tante et Oma qui les ont cousus.

Sinon dans les bois, on aussi vu ça :

Décembre, le mois du camembert

2011-10-17T12:41:00.003+02:00

Il serait intéressant de savoir pourquoi le programme de correction orthographique automatique d'OpenOffice propose-t-il pour un decembre sans accent en premier choix "camembert", puis éventuellement "décembre"?

Ultraviolet sur l'Amstel

2011-10-17T11:11:00.010+02:00

Amsterdam, en vélo le long de l'Amstel, 13 sept. 2011, la nuit. Cliquer sur le panorama pour agrandir.

Violet : mélange de bleu (env. 60% de luminosité) et de rouge (env. 40% de luminosité) en symthèse additive ou mélange de magenta (env. 60%), de cyan (env. 20%) et de noir (env. 40%) en synthèse soustractive (pigments). Plus saturé que le mauve. Couleur rare à l'état naturel.

Heure bleue sur l'Amstel

2011-10-17T11:10:00.001+02:00

Amsterdam, en vélo le long de l'Amstel, 13 sept. 2011, soir. Cliquer sur le panorama pour agrandir.

Coucher de soleil sur l'Amstel

2011-10-17T11:04:00.005+02:00

Amsterdam, en vélo le long de l'Amstel, 13 sept. 2011, soir. Cliquer sur le panorama pour agrandir.

Amstel aux couleurs de l'automne

2011-10-17T10:51:00.005+02:00

Amsterdam, en vélo le long de l'Amstel, 13 sept. 2011, matin. Cliquer sur les panoramas pour agrandir.

Au confluent des trois rivières Bullewijk, Holendrecht, Waver

2011-10-17T10:49:00.006+02:00

Amsterdam, polder de Ronde Hoep (Ouderkerk a/d Amstel), en vélo le 13 sept. 2011. De voethangel, avec pont levant sans contrepoids (klapbrug). Cliquer sur le panorama pour agrandir.

Brumes matinales sur Amsterdam-Zuidoost (3)

2011-10-16T13:49:00.004+02:00

Amsterdam-Zuidoost, De Hoge Dijk, 14 sept. 2011, 8h30. Cliquer sur les panoramas pour agrandir.

Brumes matinales sur Amsterdam-Zuidoost (2)

2011-10-16T13:44:00.002+02:00

Amsterdam-Zuidoost, De Hoge Dijk, 14 sept. 2011, 8h30. Cliquer sur les panoramas pour agrandir.

Brumes matinales sur Amsterdam-Zuidoost (1)

2011-10-14T11:20:00.014+02:00

Amsterdam-Zuidoost, De Hoge Dijk, 13 sept. 2011, 8h30. Cliquer sur les panoramas pour agrandir.

Vue panoramique sur l'IJ depuis la REM-eiland

2011-10-11T16:32:00.006+02:00

Amsterdam, 26 septembre 2011. Vue panoramique sur l'IJ depuis la terrasse de la REM-eiland.
Cliquer sur la photo pour agrandir.

Le goût du temps : Hutspot, façon belle-mère*

2011-10-05T15:04:00.007+02:00

Des pommes de terre, des oignons, du laurier, du sel, du poivre, de la noix de muscade... et piler ! pour obtenir un fameux Stamppot, plat traditionnel néerlandais fait d'un mélange de purée de pommes de terre et d'un ou plusieurs autres légumes. La combinaison oignons/carottes est spécifiquement connue sous le nom de hutspot. Généralement servi avec des viandes en sauce (dimanche dernier avec des tranches de bœuf gras mijotées pendant plusieurs heures façon bœuf bourguignon – un délice !), le hutspot était parait-il déjà connu et consommé comme plat aux Pays-Bas bien avant que l'Europe ne découvre la pomme de terre et que la carotte ne soit importée (probablement) d'Afghanistan. Le hutspot du Siège de Leyde en 1574 aurait été cuisiné à base de panais.

* Qui fête son anniversaire le lendemain de l'anniversaire de la libération de Leyde le 3 octobre 1574. Ceci expliquant cela.

Lost Highway (28): Afsluitdijk

2011-08-31T12:08:00.054+02:00

Samedi 20 août 2011, ça y est ! et en une seule journée! les 32 km de l'Afsluitdijk, une digue en pleine mer, qui rallie les provinces de la Hollande-Septentrionale et de la Frise. Un projet et un délire qui aura nourri nos rêves d'eau, d'architecture maritime et de randonnée pendant deux ans.

L'afsluitdijk est une digue de fermeture construite entre 1927 et 1933, sur 32 km de long, 90 m de large (180 mètres sous l'eau) et pour une hauteur de 7,25 m au-dessus du niveau de la mer. Pièce maîtresse des travaux du Zuiderzee qui comptent parmi les plus grands projets d'ingénierie hydraulique jamais entrepris par Cornelis Lely (héros national !), la digue ferme le Zuiderzee, un golfe de la mer du Nord, et a ainsi donné naissance à la Ijsselmeer, une gigantesque étendue d'eau douce.

Images satellite de l'Afsluitdijk en pleine mer. Au nord, la Mer des Wadden, au sud l'Ijsselmeer.

Détail amusant : en plein milieu de l'Afsluitdijk se trouve le hameau de Breezanddijk, comportant une seule habitation, avec un code postal unique de quatre chiffres (8766). Le 1er janvier 2009, le hameau comptait officiellement 4 habitants et une station essence. Coca, coco, caca, je vous explique : où nous nous somme ravitaillés en boissons fraîches, où M. a tenu un petit discours édifiant sur le monopole de la station (à mettre en rapport avec le prix des sodas) et où S. a finalement oublié sa canette aux toilettes et l'a récupérée en bonne et dûe forme.

Postés la veille à Den Oever, au pied de la digue. 8 heures : levée du camp dans une humeur gaillarde pour rejoindre - beaucoup plus facilement que prévu - Harlingen et son pittoresque petit port. Longue pause à mi-chemin, klaxons, encouragements ou signes intempestifs face aux deux (et seuls) uluberlus déambulant sur la digue...

... arrivés à la station de bus au bout des 32 km...

... dans le bus...

... et coucher de soleil depuis l'hôtel-restaurant à Harlingen.

Le lendemain, visite de Harlingen...

... et retour par la très jolie ville d'Enkhuizen après une traversée de la Ijsselmeer en bateau.

Cliquer sur le panorama pour agrandir.

PS: La photo de Harlingen, le panorama d'Enkhuizen, les prises à vol d'oiseau et images satellite de l'Afsluitdijk sont des photos volées bien sûr mais fières d'être sur ce blog.

Dr. Rat (2): Hoe een Monster een Rat vangt

2011-08-27T15:51:00.012+02:00

Klik op de foto's om te vergroten.

Dr. Rat, Godfather van de Nederlandse graffiti inmiddels uit en afgelopen donderdag dus op jacht gegaan naar de twee originele graffiti van Dr. rat die nog blijken te bestaan. Want naast een aantal posters en affiches is zijn graffitikunst zo goed als allemaal verloren.

Raad eens wat: eentje is de bekende Dr. Rat logo met rattenkop en is gesneden uit het houtwerk van de oude telefoonceldeur van het Café Scheltema, Nieuwezijds Voorburgwal 242, waar ik en de kater ook al jaren komen! Ja, daar is een uitroepteken ook niet te veel. Het tweede graffito* is een DDT 666-logo met de inschrijft DDT 666 is dood in de Hondecoenterstraat, een zijstraat van de Nicolaas Maesstraat waar Ivar Vičs opgroeide. DDT 666 is Dood werd in 1978 gemaakt en staat er nu nog steeds dankzij de hulstbegroeiing, Ivars favoriete struik, daar neergezet door zijn ouders na zijn dood. Aanleiding voor de DDT 666 is Dood-logo was de sluiting van de door hem bedachte en met onder meer Diana Ozon en Hugo Kaagman opgerichte punkclub Dirty Dutch Trix 666 in de kraakpand Zebrahuis in de Sarphatistraat 64. Daar begon ook een beetje alles: er werd de eerste Grand Prix du Graffiti gehouden, de KoeCrandt hield presentaties en het stroomde vol met Amsterdamse punks. De naam en het idee van DDT 666 werden bedacht door Ivar Vičs die de Marquee Club in Londen tijdens een schoolreisje had bezocht en legde de basis voor een bruisende hoofdstedelijke doe-het-zelf punkclubcultuur.

* Echt waar? Ja, want een spaghetto, veel spaghetti.

Lost Highway (27): (No) Direction Home

2011-08-16T23:55:00.011+02:00

De 15 km die wij normaliter in de andere richting lopen. Op dinsdag lopend naar huis gegaan, vanaf het metro station RAI, langs de Amstel en het Gein, met een kleurrijke zonsondergang bij Holendrecht.

Klik op de foto om te vergroten.

Dr. Rat (1): Hoe een Haas een Rat vangt

2011-08-10T12:50:00.029+02:00

Te gek! Ben eergisteren aan het boeiende boek van Maarten Haas Dr. Rat, Godfather van de Nederlandse graffiti over de Amsterdammer Ivar Vičs (1960-1981) aka Dr. Rat begonnen. In het eerste hoofdstuk wordt omschreven hoe Dr. Rat ooit werd geïnterviewd door en voor P.K.P-tv, een Amsterdamse piratentelevisiezender uit de late jaren zeventig. Ik direct googelen, uiteraard - maar wat dan ook voor een vondst! Juist: de documentaire waar de biografie het over had. Liefst in drie delen maar - ik moet aannemen dat het boek geloofwaardig is - toch wel ingekort bij de doctor-scene wanneer Dr. Rat zich uiteindelijk toch wel een shot in zijn onderarm moest hebben gezet (in de documentaire ziet men ook het koffertje met het Dr.Rat-logo op waar hij zijn spullen en drugs bewaarde).

Wat ons interesseert is graffitikunst, de punkbeweging in Amsterdam en alles wat zo een beetje daar omheen rond zwerft of zwierf. Vast meer nederpunk binnenkort dus! En nu toch maar meer kroonjuwelen bezorgen...

Morrissey @ Muziekgebouw, Eindhoven [05.08.2011]: Until you can't stand me no more

2011-08-09T14:02:00.025+02:00

Op vrijdag met zijn tweeën (ik bedoel: met z'n drieën, vieren... en alle andere bij) naar het optreden van Morrissey in Eindhoven geweest. Alles naar gewoonte: zondagen zijn gewoon zondagen, Gustavo* verkoopt nog steeds sinaasappelen, Morrissey schrijft prachtige liedjes en Lou Reed helpt soms een beetje bij. Wij? Wij blijven gewoon ventilators vernietigen.

De setlist:

1. Everyday Is Like Sunday
2. There Is A Light That Never Goes Out (The Smiths)
3. I'm Throwing My Arms Around Paris
4. You Have Killed Me
5. Alma Matters
6. People Are The Same Everywhere**
7. Scandinavia (nieuw!)
8. Black Cloud
9. You're The One For Me, Fatty
10. Satellite of Love (Lou Reed)***
11. I Know It's Over (The Smiths)
12. Irish Blood, English Heart
13. Action Is My Middle Name**
14. Ouija Board, Ouija Board
15. Speedway
16. Meat Is Murder (The Smiths)
Encore:
17. First Of The Gang To Die

Een setlist waarmee Smiths-fans zeker niet te kort kwamen, plus twee extra's uit het (nog niet verschenen) nieuwe album. Een door en door goed concert, met geweldige highlights als Speedway, Sunday Is Like Sunday en de Smiths nummers I Know It's Over alsook de brutale uitvoering van Meat Is Murder. Scandinavia vond ik opvallend tot uiterst goed: de opvolger van Years of Refusal uit 2009 laat echter nog even op zich wachten, maar wij mogen alvast benieuwd zijn naar het nieuwe Morrissey album.

* Gustavo Manzur: keyboard-speler van Morrissey.
** Live opname van 10-06-2011 in Maida Vale voor de Janice Long Show op BBC Radio 2.
*** Vaak gerekend tot de Reed solo-nummers, maar in eerste instantie toch wel opgenomen door de Velvet Underground in 1970 voor het album Loaded, ook als de song toen tenslotte niet kwam te staan op het album. Dat de Velvet versie überhaupt bestond werd pas later (weer) bekend met Peel Slowly and See uit 1995.

Jello Biafra & The Guantanamo School Of Medicine [02.08.2011, Melkweg]

2011-08-03T12:05:00.014+02:00

Lost Highway (26): Naar de rechte hoek meandern en alles op een niveau brengen

2011-08-02T16:28:00.021+02:00

Deze wandeling was toch een beetje training, of niet ? Want wie 25 kan die kan ook 32.

Klik op de kaart om te vergroten.

Bij deze de zeven rivieren van Amsterdam allemaal gelopen. Het IJ, het Gein, de Bijlmer en de Amstel hadden wij al vaker tijdens een van onze wandelingen naar de stad of De Leeuw. Op zondag 30e juli, 25 km (!*) langs het Gein (tussen Abcoude en Driemond), de Gaasp (die als afsplitsing van het Gein de rivier met de Diem verbindt), de Diem en het Amsterdam-Rijnkanaal gelopen. De andere kant dus. En die biedt een enorme diversiteit aan waterlandschappen – en structuren aan: het meandert, het stroomt, het vloeit ineen en versmelt zover het oog reikt.

Klik op de kaarten om te vergroten.

Structuren – daarmee was Piet Mondriaan zijn hele leven lang mee bezig. Rond 1905 schildert hij regelmatig het Gein met geniale artistieke openbaringen. De reputatie van Mondriaan werd vooral opgebouwd door de radicale zuivering van zijn composities die vanaf het begin als transcendente weergave van het beeld gedacht zijn. Zijn expressionistische landschappen zijn minder befaamd dan zijn rechthoekige composities van primaire kleuren, toch doelt Mondriaan met de landschapstructuren uit 1900-10 al op een esthetische en spirituelle, wellicht mystieke uitdrukking van een globale visie op de schepping. In zijn werk uit deze periode zijn er al effecten terug te zien die erop wijzen, bijvoorbeeld de verwerking van licht en lijnen in de schildering van bomen en taken.

Bomen aan het Gein (1907-08), De rode boom (1908).

Mondriaan gaat verder dan de romantisch-noordse traditie van natuurschilderingen en geeft zijn werk in eerste instantie op een symbolische, kubistische manier neer. In zijn latere werk haalt Mondriaan langzamerhand de natuurlijke vormen en kleuren van het onderwerp weg ten gunste van de abstractie van de vorm en de kleur zelf door het gebruik van de rechte lijn, van slechts primaire kleuren en van variabele dikten van lijnen.

Kubistische en expressionistische werken stellen over het algemeen de interne structuren van het onderwerp centraal waarbij men gedwongen wordt om de essentie van het onderwerp te benaderen in plaats van zijn materiële natuur. Bij het bekijken van de inspiratiebronnen voor Mondriaans schilderijen en tekeningen wordt duidelijk in hoever deze periode als overstap naar toenemende abstractie en grafisch radicalisme in zijn oeuvre werkt. De kleur wordt symbolisch-expressief en heeft visionaire betekenis. Licht en structuren vormen al niet meer de pure representatie van onderwerpen, maar ondergaan het proces van transcendentie (de boom is rood, de contrasten zijn gesatureerd, de duinen worden weergegeven in een mosaïk van ruiten) alsook het proces van decompositie en dematerialisatie. De structuren beperken zich stap voor stap tot enkele formele, geometrische variaties: kromme lijnen beelden de taken uit, de verticaliteit en de horizontaliteit hun inspanning in ruimte en tijd. De decompositie wordt door deze structurele afbouw in simpele, geometrische vormen zichtbaar. Achter de verschijning stekt een order zich af waar het motief in de (zijn? een?) structuur verdwijnt en het onderwerp in de plastische compositie.

Boom (1911-12), De grijze boom (1912), Bloeiende appelboom (1911), Bloeiende bomen (1912).

In 1914 schreef Mondriaan aan Bremmer: "Je construis des lignes et des combinaisons de couleurs sur des surfaces planes afin d'exprimer, avec la plus grandes conscience, une beauté générale. La nature (ou ce que je vois) m'inspire, me met, comme tout peintre, dans un état émotionnel qui me pousse à créer quelque chose, mais je veux rester aussi près que possible de la vérité et à tout extraire, jusqu'à ce que j'atteigne au fondement (qui ne demeure qu'un fondement extérieur !) des choses[...]. Je crois qu'il est possible, grâce à des lignes horizontales et verticales construites en pleine conscience, mais sans 'calcul', suggérées par une intuition aigüe et nées de l'harmonie et du rythme, que ces formes fondamentales de la beauté, complétées au besoin par d'autres lignes droites ou courbes, puissent produire une œuvre d'art aussi puissante que vraie."

Wat mij in Mondriaans werk nu verder interesseert is de universele betekenis van de rechte hoek alsook de verhouding van kleuren, dimensies en posities tot elkaar. Welke betekenis heeft de platte vlak? In hoever weerspiegelt de samenhang van verticaliteit en horizontaliteit van Mondriaans werk de dualiteit en de tegenstrijdigheden die over het algemeen ten grondslag liggen aan de (waarneming van de) schepping (mannelijk/vrouwelijk, buitenste/binnenste, materieel/spiritueel).

Compositie is fundamenteel in de schilderkunst waarbij de moderne kunst zijn aandacht op de zuivere compositie richt. In tegenstelling tot klassieke artistieke vormen waar de compositie alleen werkelijk wordt als ze in de voorstelling zelf geabstraheerd werd, verschijnt de compositie in de abstracte kunst onmiddellijk als ritme, proportie, structuren en evenwicht. In dit perspectief bezit de rechte lijn een bijzondere beeldende kracht: hij toont het zuivere, het onveranderlijke, het sterke, maar vooral het eindelijke in tegenstelling tot de ronde, in zich gesloten lijn die zowel het ritme alsook het relatieve uitdrukt en tot de natuurlijke organische schepping hoort. Toch juist in de rechthoekige positie neemt de betrekking tussen het extreme ene en het extreme andere plaats: de rechte hoek vormt een frontale, plastische collisie een daarme een "ontmoetingsmoment en -plek" voor symbolen en tekens. Ik stel dat in de rechte hoek de verzoening van onder meer de dualiteit van geest en materie is te zien, van finitim en infinitum, van de buitenste en de binnenste. Rechthoeksrelaties als principieel fundament van de compositie werd toen een essentiële kenmerken van De Stijl en Mondriaan.

In zijn relatie tot kleur laat de rechte lijn zich verabsoluteren, hij verschaft aan de kleur de grootst mogelijke bepaaldheid en leidt hij ertoe het capricieuze, het baroke en dus het natuurlijke van het leven te overwinnen. Mondriaan was van mening dat primaire kleuren de voorkeur verdienen omdat die volgens hem veel minder materieel zijn dan natuurlijke kleuren. Door de concentratie op de primaire kleuren roept het werk geen associaties meer op met de alledaagse werkelijkheid (natuurlijke kleuren zijn afhankelijk van het licht, van het uur van de dag, van de weersgesteldheid, het seizoen, enz). Het kunstwerk moet juist die omstandigheden overstijgen om een universele boodschap op te verschaffen. Door het exclusieve gebruik van primaire kleuren toont het werk een realiteit zonder betrekking tot tijd en ruimte.

Naast het feit dat primaire kleuren noodzakelijk zijn om het grootst mogelijke kleurengamma te verkrijgen is Mondriaans werk ook fascinerend omdat kleuren ondanks dat hij de driedimensionale benadering van zijn werk aan de toeschouwer ontzegt toch in hun drie essentiële dimensies (tint, verzadiging, intensiteit) gebruikt worden waardoor het oog ze kan waarnemen, maar op een platte vlak alleen. Daarnast moet er in de primaire kleuren een onderscheid gemaakt worden tussen echte primaire kleuren en zogenoemd pseudo-primaire kleuren (secundair rood, geel, groen en secundair blauw) die intuïtief als "correct" worden ervaren door de mens. Door het gebruik van deze kleuren alleen** wordt een soort hypercorrectie aan de schilderij bij gezet.

Kleur krijgt een extra diepte door de reductie tot de primaire kleur, maar ook doordat hij als plat vlak en als complex van in elkaar overgaande hoekigheden verschijnt in plaats van nuancen en rondingen. Door de rechthoekigheid wordt de perspectief opgeheven en er ontstaat evenwicht tussen uitbreiding en begrenzing. De schuine lijn in de klassieke schilderkunst was altijd verbonden met perspectief en met diepte. In de lijn van het kubisme worden onderwerp en achtergrond daarentegen als een onscheidbaar geheel opgevat zodat geen middelpunt en geen perspectivisch verdwijnpunt aanwijsbaar zou ontstaan. Perceptueel helemaal vlak blijven dus en ruimtewerking volledig uitbannen. In de schilderijen "Composities met kleurvlakjes" uit 1917 lijken de gekleurde blokjes voor de witte ondergrond te zweven. Latere werken uit 1918 proberen alle compositie-elementen visueel op een niveau te brengen (mettre photo cote à cote "Compositie met kleurvlakken en grijze lijnen"). Gekleurde en witte vlakken zijn nu in een raster gevat. De donkergrijze rasterstructuur markeert de begrenzing van de vlakken die tot de opheffing van het dualisme voorstelling-achtergrond leidt.

Composities met kleurvlakjes (1917) en Compositie met kleurvlakken en grijze lijnen (1918).

Vlakheid, rechthoekigheid, primaire kleuring – voila de belangrijkste concepten van Mondriaans werk. Toch toont een schilderij hiermee nog lang geen vlak voor interpretatie.

Drie elementen bepalen de aanwezigheid van een teken: het kenmerk dat waargenomen kan worden, het kenmerk waar het waargenomen teken verwijst en het kenmerk in de geest van de tekenontvanger. Teken en representatie leiden tot interpretatie. Volgens Peirce en de semiologische leer*** is een kleur een teken (quali-sign) op het vlak van het mogelijke. Om dadelijk als teken te werken moet het quali-sign gestalte krijgen. Rood kan als teken van socialisme, liefde, gevoel, gevaar of verbod functioneren, maar de kleur moet op vlaggen, op rozen, in droombeelden of verkeersborden (passende gestalte) verschijnen. Zonder gestalte blijft een kleur ''pure mogelijkheid''. In dit perspectief, kan Mondriaans werk als uitdrukking van "gestalteloosheid" worden beschouwd? Voor het verspreiden van inhoud en/of betekenis in het werk van Mondriaan moet er een onderscheid gemaakt worden tussen de representatie en de interpretatie van dit werk. In de representatie speelt het gekenmerd van het werk de hoofdrol en dat is: de tegenwoordigheid van de ordening van de wereldde en vervolgens de universele harmonie. Mondriaan zei dat het werkelijke minder reëel is dan het mogelijke : "het werkelijke is iets spookachtigs dat alleen maar leeft van geleende tijd en geleende ruimte, terwijl het mogelijke tijdloos is, en dus ook ruimteloos''.

* Inmiddels lachen wij om!
** Dit aspect zou nog moeten nader onderzocht worden. Gebruikt Mondriaan wel alleen maar pseudo-primaire kleuren?
*** Zie ook deze site.

Lost Highway (25): Lopend naar Pavlovsk en Oostvoorne

2011-08-01T17:26:00.003+02:00

Wat een grappig toeval toch. Niet alleen naar Oostvoorne liepen wij op zaterdag, ook reden wij de volgende dag naar Brielle waar Toon Tellegen is geboren. Dat ervoer ik uiteraard pas later, anders was het geen bizar toeval meer geweest. De trein naar Pavlovsk en Oostvoorne heb ik ook ooit genomen - uit de bibliotheek van mijn taalschool, helemaal aan het begin van mijn verblijf in Nederland toen ik éen Nederlandse cursus volgde.

Klik op de kaart om te vergroten.

De route, 14,3 km:
Walinxweg 8, 3235 LP Rockanje, Netherlands
Dorpsweg
Zeeweg
Duinrand
A.J. Bootpad
Burgemeester Letteweg
Zanddijk, Oostvoorne, Nederland

Wij liepen die wonderlijke goochelaar met zijn bijzondere goocheltruc - een muis in een olifant veranderen en terug - niet tegen, noch werd verteld over de kleine heks die op haar bezemsteel de gedachtewereld van een kleine jongen binnen vliegt, noch was er een koorddanser, maar wij praatten in de Voornse Duinen wel bij over eigenaardige gebruiken en levenswijsheden - tot lachen stemmende verhalen, soms grappig, soms laconiek en soms bizar. Want wij zijn ook prozaïsten.

Uit Wikipedia. Klik op de foto om te vergroten.

Swans @ Melkweg, Amsterdam [20.07.2011]

2011-07-21T15:22:00.003+02:00

Gespot door de Kater!

Lost Highway (24): Hilversum & omgeving

2011-07-18T16:14:00.005+02:00

Verder geen commentaar, de kaart zegt alles: 18 km in en rond Hilversum. Dat was op zondag 17e juli en dat was prachtig.

Du fort est issu le doux

2011-07-14T15:49:00.009+02:00

Quel est le point commun entre le chapitre 13 du Livre des Juges et mon boulot ?
Le pot de Lyle's Golden Syrup (contre-bandé par mon collègue écossais ?) sur la table de notre cuisine commune. Voilà la variante britannique du bietenstroop néerlandais ou du Zuckerrübensirup allemand qui relèvent plus d'un pannenkoek et d'un Pumpernickel. Une seule différence : la couleur de la mélasse. Noir pour le bietenstroop et le Zuckerrübensirup, ambre pour le Lyle's Golden Syrup.

Mais outre le produit, c'est l'étiquette du pot qui attire l'attention : y figure la carcasse d'un lion entourré d'un essaim d'abeilles.

Lost Highway (23): Naar De Gekroonde Leeuw

2011-07-11T14:25:00.014+02:00

Op zondag 10e juli met de kater opnieuw van ons huis gewandeld naar De Gekroonde Leeuw, gevestigd op de Vrijheidslaan 78. De route van ca. 16km gaat langs de Hoge Dijk, het Abcoudemeer, het Gein, via Oudekerk aan de Amstel en langs de Amstel. Over de Utrechtsbrug komt men tenslotte bij het lekkerste en meest gezellige tafelzuur van de stad terecht. Voorproefje?

Foto's van de website van De gekroonde Leeuw.

Blixa Bargeld: Das letzte Biest am Himmel

2011-06-24T16:41:00.019+02:00

Arrogant?
- Mit Berechtigung
Diktatorisch?
- Nee... da's nicht ganz richtig. Mir gehen die Sachen manchmal zu langzam und wenn ich weiß, wie sie gehen sollten, dann sage ich das. Und das ist manchmal in recht totalitären Ausmaßen. [...] Lethargie ist nicht gerade der grösste Motor, um künstlerische Werke hervorzubringen.

... "Das interessantste an Blixa, glaube ich, ist, dass er nach einem ganz eigenen Wertsystem, nach einer ganz eigenen Ästhetik, einem ganz eigenen Blickwinkel tickt."
Alexander Hacke

... "I would say, the quality of Blixa for me is... there is a tremendous degree of honesty coupled with a very refreshing sense of humility. People misunderstand Blixa because Blixa is very machivious for sure, and that's part of his fun [...] but he is also super serious about certain things and very confrontational.

Um gute Gedanken zu haben, muss man gut essen. Und um gut essen zu können, muss man verstehen, was man ißt. -- I have to say it simply, we don't have that much time.

Un excellent documentaire sur le très adulé et indétrônable Blixa Bargeld. Un reportage incluant de longs interviews de Bargeld, des extraits de concerts, notamment celuis des Bad Seeds de 1992 à Amsterdam.

The Riot Kiss

2011-06-21T10:59:00.020+02:00

Cette photo, déjà légendaire et désormais connue sous le nom de Riot Kiss, a été pris par Rich Lam, photographe professionnel canadien, lors des émeutes survenues à Vancouver suite à la défaite de l'équipe des Canucks face aux Boston Bruins lors de la Stanley Cup de hockey il y a trois jours, le 16 juin 2011. Contrairement au légendaire baiser de l'hôtel de ville de Robert Doisneau qui était une photo posée (par un vrai couple), cette photo est bel et bien un instantané.
La véracité du cliché (cliché posé ? Photoshop ?) a immédiatement été mise en doute, mais est désormais vérifiée : Richard Lam non seulement ne connaissait pas les figurants, mais les circonstances également excluent un travail posé à la Doisneau. Depuis, les deux personnes ont été identifiées - Scott Jones et sa copine Alex Thomas, et les circonstances élucidées : pris dans les émeutes, le jeune couple tentait de fuir lorsque la jeune femme dit avoir reçu un coup et s'être effondrée sous le choc. Son copain, la voyant bouleversée et se mettant à réagir de manière hystérique à la violence des circonstances, raconte l'avoir pris dans ses bras et lui avoir donné un baiser pour la calmer. La véracité de la photo est d'ailleurs confirmée par le fait qu'il existent d'autres clichés du moment, pris quelques secondes avant ou après la scène du baiser, certaines photos à vue d'oiseau ou en plongée. Alors qu'il était en train de photographier les émeutes, le journaliste canadien déclare avoir aperçu un couple étendu par terre et d'abord cru avoir affaire à des blessés. Il fige la scène quelques secondes avant qu'elle ne se dénoue. Ce n'est qu'au développement des clichés qu'un collègue de Lam lui montre que le couple est en train de s'embrasser au milieu des émeutes.

The one in a million chance shot...

Do the manta ray

2011-06-15T14:57:00.005+02:00

Iron Maiden, The Final Frontier Tour @ GelreDome, Arnhem [8-06-2011]

2011-06-10T13:38:00.024+02:00

Op woensdag naar Iron Maiden geweest en van de sexy kater een geweldige, sexy-beast-Maiden-shirt gekregen. Volgens ons kwamen wij in de bus naar de GelreDome ook de Ancient Mariner tegen: inderdaad vertelde de medereiziger nachtmerries over de zee en plekken waar niemand is geweest (en niemand wil zijn).

Ondanks een paar nummers uit The Final Frontier die wij moeilijk konden plaatsen — de nieuwe plaat moet thuis nog een paar keer goed gedraaid worden — kregen wij enorm veel plezier van de setlist met verwachte, goeie, oude nummers zoals The Trooper, Fear of the Dark, 2 Minutes to Midnight en twee nummers (2!) uit Maidens debuut-album, mijn persoonlijke favoriet van de Ijzeren Maagd. Onder de klassiekers hun allereerste 1980 uitgebrachte single, Running Free — dat wilt wat zeggen. De setlist dus, en wat bewijsmateriaal:

1. Intro: Doctor Doctor (UFO Cover)*
2. Satellite 15... The Final Frontier
3. El Dorado
4. 2 Minutes to Midnight
5. The Talisman
6. Coming Home
7. Dance of Death
8. The Trooper
9. The Wicker Man
10. Blood Brothers
11. When the Wild Wind Blows
12. The Evil That Men Do
13. Fear of the Dark
14. Iron Maiden
Encore:
15. The Number of the Beast
16. Hallowed Be Thy Name
17. Running Free

* De intro komt uit een B-side van Best of the Beast waar overigens ook een cover van The Who, My Generation, en de cover van Doctor, Doctor te vinden is.

Le Flambeau Dans l'Oreille (22): Robert & Mary, over 30+ of (still blooming) major love

2011-06-07T14:59:00.020+02:00

He's got a girlfriend called Mary. "She's fab. My best friend. She's got black hair and very striking looks. When I'm with her I just sit back and watch -- I don't have to perform any more." (Smash Hits, May 24-June 6, 1984).

Interviewer:
"If you could go back and repeat something you have done in the past, what would it be?"
Robert Smith:
"My first dance with Mary."

La véritable Mary Poole apparaît dans le clip de Just Like Heaven, 1987, dansant avec Robert Smith.

— "My wife Mary. I love her, I adore her. I met her when I was 14 and we took a long time in coming together, giving us that chance, she’s my Cindy Crawford." (Robert Smith, 2010/10/09). Robert Smith rencontre Mary Poole à l'âge de 14, en 1973. Ils ne se quitteront plus jamais. Ils se marient en 1988.

"Show me how you do that trick
The one that makes me scream" she said
"The one that makes me laugh" she said
And threw her arms around my neck
"Show me how you do it
And I promise you I promise that
I'll run away with you
I'll run away with you"

Spinning on that dizzy edge
I kissed her face and kissed her head
And dreamed of all the different ways I had
To make her glow
"Why are you so far away?" she said
"Why won't you ever know that I'm in love with you
That I'm in love with you"

You
Soft and only
You
Lost and lonely
You
Strange as angels
Dancing in the deepest oceans
Twisting in the water
You're just like a dream

Daylight licked me into shape
I must have been asleep for days
And moving lips to breathe her name
I opened up my eyes
And found myself alone alone
Alone above a raging sea
That stole the only girl I loved
And drowned her deep inside of me

You
Soft and only
You
Lost and lonely
You
Just like heaven
The Cure, Just Like Heaven - Kiss Me, Kiss Me, Kiss Me [1987]

Whenever I'm alone with you
You make me feel like I am home again
Whenever I'm alone with you
You make me feel like I am whole again
Whenever I'm alone with you
You make me feel like I am young again
Whenever I'm alone with you
You make me feel like I am fun again

However far away I will always love you
However long I stay I will always love you
Whatever words I say I will always love you
I will always love you

Whenever I'm alone with you
You make me feel like I am free again
Whenever I'm alone with you
You make me feel like I am clean again

However far away I will always love you
However long I stay I will always love you
Whatever words I say I will always love you
I will always love you
The Cure, Love Song (dedicated to Mary Poole) - Desintegration [1989].

Dans le clip de Let's Go To Bed, on voit également le nom de Mary Poole apparaître: another girl, another name, stay alive but stay the same (Let's Go To Bed, Japanese Whispers, 1983).

Lignes et architecture (12)

2011-05-20T10:26:00.001+02:00

Zollverein, Essen, DE [Welterbe der Vereinten Nationen]

2011-05-11T13:15:00.012+02:00

(P)raamdetail Amstel, 286 [hoek Amstel/Utrechtsedwarstr.]

2011-05-10T11:56:00.005+02:00

Accoudée à la table toute une nuit

2011-05-03T17:25:00.011+02:00

Accoudée à la table toute une nuit
A soupeser encore et sans fin
Ce qui passa entre nous
Subrepticement,

Je chassais les insectes d'une pensée bruyante.
La très creuse horloge, statistique et mortelle,
Tonnait de son tic tac comme un canon.
La très sombre brume, lourde et distante,

Montait ; cette nuit, les vents allaient s'embraser.
Un tel souffle, ne l'ai-je pas puisé au flux de minuit
Afin que tu vinsses un jour ?

Au creux de la nuit, l'écho de certains mots
Qui avaient roulé Dieu seul sait
Si rapidement vers l'aube retenue,
Revenaient à leur place au matin.

Cette façon était un endroit secret,
Cet ouvrage silencieux
Ces mains muettes.

C'est long, le chemin jusqu'à Metropolis ? 620 km

2011-05-03T10:17:00.018+02:00

310 jours de tournage (dont 14 pour l'inondation finale) plus 60 nuits, 620 kilomètres de pellicule, 36000 figurants, 1100 crânes rasés, 750 enfants, 200000 costumes, 3500 paires de chaussures, 50 véhicules imaginaires, 500 gratte-ciels de 70 étages : Metropolis est le premier véritable film de science-fiction avec des effets spéciaux, alors inédits.

Les valises de l'autre bout du monde ne sont pas toujours garante d'authenticité, mais parfois, si. À la fin des années 1980, Fernando Pena, cinéphile passionné, rencontre le responsable d'un petit ciné-club de Buenos Aires. Celui-ci se plaint de ses problèmes quand il projette sa copie de Metropolis. Il doit rester près du projecteur pendant plus de deux heures et appuyer sur la pellicule pour qu’elle ne "déraille pas". "Plus de deux heures" ?

A l'origine, le film fait 4189 m de longueur pour une durée de 154 minutes environ. La critique et les spectateurs boudant le film, la société de distribution Parufamet décide de le faire remonter et raccourcir radicalement avant sa sortie aux Etats-Unis. Pour cette nouvelle version, il est fait appel à un auteur américain, Channing Pollock, qui reconnaît avoir sa petite idée sur l’intrigue du film. Quand le film amputé ressort dans les salles allemandes, il ne fait plus que 3241 mètres, soit 119 minutes.

Metropolis est un bel exemple de l'esprit des années 1920 : pêle-mêle de peur de l'avenir et d’esprit visionnaire, allégorie du communisme ou du du fascisme, idéologie chrétienne et marxiste. Si l'intrigue du film reste la même dans cette version longue, vingt-cinq minutes de scènes inédites rendent l'histoire plus compréhensible, notamment, l'équipée en voiture de Georgy à travers la cité, la visite de Freder et du "Mince" chez Josaphat, des images hédonistes des jardins et de Yoshiwara, la scène où la jalousie de Joh Fredersen et Rotwang éclate au grand jour.

Quelques images inédites :

Première de Metropolis à Berlin, après restauration du film

scène originale

Lost Highway (22): petite histoire de l'infiltration ou le génie aquicole néerlandais

2011-04-29T10:24:00.024+02:00

Cliquer sur la carte pour agrandir.

Route: env. 14 km
En bus depuis Amsterdam via Haarlem arrêt à Halte Bekslaan Vogelenzang (chants des oiseaux). Vogelenzangse duinweg, entrée duinen - petite pause et verre à la Koffiehuis 't Panneland. Pannenlanderweg, le long du Nieuw Kanaal, traversée du Nieuw Kanaal, via le lac Zwanenplassen vers le Lennepkanaal, via Strandweg à travers Astrids Driftje, via Pietjes Zwarteveld, le long du Nieuw Kanaal, en contournant l'île aux oiseaux (Vogeleiland), le long de Museumduin vers Zandvoorter Vlakje, via Ezelenvlak, vers Ezelenberg (montagne de l'âne ?) et de là, le long de Rozenberg (montagne aux roses). Vlooienhoek (le coin aux puces, je n'invente pas) naar de uitgang Zandvoortselaan.

Parcours avec T. il y a trois semaines d'une partie des 3400 hectares de domaine naturel, avec 40 chenaux d'infiltration (infiltratiegeulen), 1 Oranjekom, une armée de 18000 daims européens (darmherten), deux cygnes, 1 petit nacré (suinparelmoervlinder), des pensées de Curtis (duinviooltjes, viola curtisii ou pensées de dunes), 1 renard et des arbres biscornus.

L'Amsterdam Waterleidingduinen est le plus ancien site d'extraction et de purification d'eau potable des dunes. L'activité commence au cours de la seconde moitié du 19^ème siècle, l'eau potable de la ville présentant à cette époque une qualité très moyenne. L'eau des dunes, au contraire, était d'une grande pureté (et permit, en autre, de résorber le choléra qui sévissait alors). Pour la santé publique, une bénédiction - pour les dunes un désastre : l'extraction d'eau s'intensifie et entraîne une baisse importante du niveau des nappes phréatiques, avec pour conséquence un assèchement du sol naturellement humide des dunes. La faune et la flore de la région commence à disparaître, le domaine naturel recule.

Situation naturelle

Extraction des nappes phréatiques

Vers 1930 on se rend compte que l'eau des dunes est pratiquement épuisée. En 1940, est conçu un système de filtrage naturel de l'eau par les dunes. Ce procédé dit d'infiltration est mis en place par la ville de Leiden qui utilise l'eau de l'Oude Rijn (bras morts du Rhin). Vers 1950, on intensifie l'usage de cette méthode - il faut le dire : géniale.
L'infiltration fonctionne comme suit : l'eau des rivières est conduites vers les dunes par l'intermédiaire de chenaux d'infiltration. Dans un chenal d'infiltration, l'eau s'infiltre dans les dunes et est purifiée naturellement par le sable. À une distance d'environ 30 mètres, l'eau est à nouveau pompée vers la surface. Après une dernière purification, l'eau est totalement propre et potable. Cette technique de gain d'eau potable est appelée infiltration en surface (oppervlakte-infiltratie).

Infiltration en surface (oppervlakte-infiltratie)

Avec le recul, il appaît que l'eau importée reste tout de même impure. Les particules déposées par le sable demeurent, le sol est de plus en plus eutrophe* et pollué par les produits chimiques. A nouveau, on constate la disparition de nombreuses plantes rares, dont certaines orchidées et parnassies. Au contraire, les dunes se retrouvent encombrées de nouvelles espèces qui prolifèrent, telles les orties et épilobes. La destruction de grandes surfaces de dunes pour la réalisation des chenaux, canaux et puits représente un autre désavantage de cette technique qui déstructure le sol naturel.

Une nouvelle méthode a donc été développée : l'infiltration en profondeur ou infiltration en grande profondeur. Pour ce faire, l'eau est conduite dans des puits situés à une profondeur variant entre 50 et 70 mètres. Plus loin, l'eau est à nouveau pompée dans des puits de même profondeur (au lieu d'un pompage en surface). La profondeur permet de préserver la surface où la flore et la faune puisent leurs ressources. Cette méthode est plus coûteuse, mais elle est respectueuse de l'environnement et requièrt moins de surface naturelle pour la production d'eau. Elle est également applicable à d'autres domaines, par exemple en bordures des dunes. Cette technique est déjà mise en place dans la réserve de dunes de la Hollande septentrionale (Noord-Hollands Duinreservaat), près de Castricum et Meijendel (entre La Haye et Katwijk).

* Se dit d'un milieu encombré de matières nutritives en surabondance, ne pouvant être totalement utilisées par le peuplement normal d'un biotope.

Infiltration en profondeur

Une dernière méthode dite d'infiltration par membrane est en développement et n'utilise quant à elle plus du tout les dunes. L'eau des rivières, au préalable purifiée, est filtrée par une grille artificielle dans laquelle se trouvent de minuscules orifices. Seules les molécules d'eau sont en mesure de passer par ces orifices, les impuretés et bactéries sont filtrées. Le désavantage de cette technique est qu'elle requiert beaucoup d'énergie (les panneaux solaires seraient éventuellement une solution à long terme). L'infiltration par membrane permettrait également de mettre en place un recyclage en boucle de l'eau (eaux usées utilisées pour la production d'eau potable).

MAPping*: Commendo & Commendante

2011-04-28T13:50:00.018+02:00

Cliquer sur la carte pour agrandir.

Itinéraire de Ernesto Guevara et Alberto Granado lors de son premier voyage en 1951-52 sur la vigoureuse (la poderosa), une Norton 500 cm³. Le périple qui durera 9 mois et mènera Guevara et Granado jusqu'à Miami les fait d'abord arriver au Chili où ils abandonnent la Poderosa à bout de souffle et où ils visitent les mines géantes de Chuquicamata. Ils traversent ensuite la cordillère des Andes, rencontrent le docteur Hugo Pesce, spécialiste de la lèpre et fondateur du parti socialiste péruvien, apportent leur aide à la léproserie de San Pablo, descendent l'Amazone en canoë jusqu'en Colombie en pleine époque de la Violencia et se séparent au Venezuela d'où Guevara s'envole alors pour les États-Unis dans un avion de marchandises. Guevara revient à Buenos Aires le 31 juillet 1952 pour terminer ses études de médecine.

Cliquer sur la carte pour agrandir.

Le 7 juillet 1953, Che Guevara entreprend un long périple à travers la Bolivie, le Pérou, l'Équateur, le Panamá, le Costa Rica, le Nicaragua, le Honduras, Salvador et le Guatemala. En Bolivie, il participera au cours de l'été 1953 à la révolution sociale populiste du Mouvement nationaliste révolutionnaire (MNR), puis s'en détachera. C'est au Guatemala qu'il rencontrera sa future femme, Hilda Gadea Acosta, qui le présentera à de nombreux responsables du gouvernement Arbenz et lui permettra de renouer contact avec un groupe d'exilés cubains qu'il a déjà rencontrés au Costa Rica, membres du Mouvement du 26 juillet de Fidel Castro.
Le 22 juillet 1957, Fidel Castro promeut Che Guevara au grade de commandant de la deuxième colonne de 75 guerillos qu'il vient de fonder. À partir de ce moment, les guérilleros doivent l'appeler Comandante Che Guevara.

En 1967, la plus célèbre des Norton voit le jour : la Commando.

Désert et route des mille kasbahs (2): nuit cosmique

2011-04-26T13:07:00.019+02:00

Quand à travers la pâle division de l'olivier,
La nuit régnait avec plus de force, de toutes ses étoiles [...]

Rainer Maria Rilke, Poèmes à la nuit.

... s'élevaient les chants scandés de Brahim, Barak ou Mohamed, et les bidons et écuelles s'improvisaient en bendir et guembri. La musique berbère et sahraoui, considérée comme une forme d'expression de l'âme amazighe, se transmet de génération en génération depuis la nuit des temps. Dans le sud du Maroc, la guedra, danse originaire du Sahara, accompagne les chants. Le cadre musical est composé d'un petit groupe d'hommes dont l'un d'eux exécute un rythme régulier en frappant sur une poterie. Brahim initiait souvent un chant et continuait en solo quand ses compagnons reprenaient le thème en canon. Parfois se formaient des groupes de deux ou trois chanteurs répondant à un autre groupe. Spirituel.

Is Michael Gira soms incidenteel ontevreden?

2011-04-20T17:40:00.017+02:00

Wat zijn journalisten toch altijd, euh... goed of grappig of gruwelijk. Ik las net de recensie van 3VOOR12 over het laatste optreden van Swans in Tilburg.
- waarom?
- omdat ik hun aanstaand optreden in juli in Amsterdam zal bijwonen.
- waarom? omdat ik bij hun voorlaatste optreden in Utrecht was.

En dus:

"Degenen die na de optredens van Keiji Haino en Sunn O))) een dag eerder nog oren over hadden, konden die zaterdag alsnog vakkundig naar de vernieling laten helpen bij Swans. Met loeiharde, veelal synchroon gespeelde geluidserupties op gitaren, bas, drums en elektronica, sfeervol aangevuld met percussie, blaasinstrumenten en het verwrongen stemgeluid van bandbrein Gira, zorgde het illustere ensemble voor een alles vermorzelend slot van deze Roadburndag. PLUS De band heeft anderhalf uur de tijd om haar set op te bouwen en maakt daar zeer goed gebruik van. Na een zuiver elektronische introductie krijgt vooraleerst percussionist Thor Harris ruim gelegenheid om met de hamers (hoe kan het ook anders met die naam)* de buisbellen en andere leden van de klokfamilie te bewerken. Daarmee wordt deskundig een spanningsboog gecreëerd, die uitmondt in de gruwelijk luide geluidsgolven van zanger/gitarist Gira en co., onregelmatig onderbroken door nauwelijks begeleide gezongen passages met een onheilspellende ondertoon. De groep houdt het publiek moeiteloos gekluisterd door het gelaagde karakter van de door haar opgetrokken geluidsmuur en maakt daarin vaak prachtig gebruik van bijzondere effecten op blaas- en andere aanvullende instrumenten, die ook met relatief geringe versterking goed onderscheidbaar blijven. Een tegelijkertijd compromisloos hard en afwisselend concert is het schitterende resultaat. MIN Gira lijkt incidenteel wat ontevreden te zijn over zijn apparatuur en/of zijn medebandleden. Overigens hindert dat de voortgang van het concert allerminst: er worden geen pauzes ingelast."

Voor meneer de journalist: Michael Gira is het chronische inbegrip voor ontevredenheid en depressie. Wel een plus punt van me voor gruwelijk luide geluidsgolven.

* Jezus! Zijn wij zo dom dat wij haakjes hoeven? Godverdorie.**

** Godverdorie uit God verdore je, middelnederlands verdoren [dwaas maken, van zijn verstand beroven], van door [dwaas, gek], hoogduits Tor. Betekent wrsch. ‘dat God je van het verstand berove’. Naast mnl. door ‘zot, dwaas’: mnd. dore ‘id.’; mhd. tōr(e) (nhd. Tor ‘domkop’).

Lay, Lady, Lay

2011-04-11T16:53:00.004+02:00

Lay, lady, lay, lay across my big brass bed
Lay, lady, lay, lay across my big brass bed
Whatever colors you have in your mind
I’ll show them to you and you’ll see them shine

Lay, lady, lay, lay across my big brass bed
Stay, lady, stay, stay with your man awhile
Until the break of day, let me see you make him smile
His clothes are dirty but his hands are clean
And you’re the best thing that he’s ever seen

Stay, lady, stay, stay with your man awhile
Why wait any longer for the world to begin
You can have your cake and eat it too
Why wait any longer for the one you love
When he’s standing in front of you

Lay, lady, lay, lay across my big brass bed
Stay, lady, stay, stay while the night is still ahead
I long to see you in the morning light
I long to reach for you in the night
Stay, lady, stay, stay while the night is still ahead

Bob Dylan (Nashville Skyline, 1969)