Lost Highway (29): Fort, Vecht, vatbaar voor herhaling

Afgelopen zondag een nieuwe, prachtige en lange route vanuit het huis gewandeld. In totaal z'n 26 km: 24 km aan de wandeling zelf, plus extra 2 km vanuit Abcoude naar huis.

De route, 24 km/26km:

Vanuit de Speuldesstraat, om de Broekzijdsche Polder (en de Broekzijdse Molen aan het Gein!), langs het Gein-Zuidnaar het Fort bij Nigtevecht. Van daar het Amsterdam-Rijnkanaal afgezakt tot naar Loenersloot en ten hoogte van Vreeland* overgestoken. In Vreeland lekker en leuk geluncht met uitsmijter, pompoensoep, bitterballen, flesjes, koffie en Brugse wafels. Langs de Vecht (een van de weinige rivieren waarbij het water soms gedeeltelijk de rivier óp stroomt, doordat het water in het IJsselmeer aanzienlijk hoger staat dan dat van de Vecht bij de sluis in Muiden!) op kleine, leuke jachtpadjes naar Loenen gewandeld. Ten hoogte van Mijden hebben wij nog net de laatste pont kunnen pakken, en langs het Rijnkanaal zijn wij naar het Breukelen station gegaan. Trein gepakt, bij Abcoude uitgestapt en nog 2 km door het bos naar huis over gedaan. Alles lekker in de buurt, en toch afwisselend en gevarieerd.

Broekzijdse Molen aan het Gein

Fort bij Nigtevecht

Het Fort bij Nigtevecht (in 1888 begonnen, in 1904 voltooid) is een fort van de Stelling van Amsterdam. Het is gelegen in de Utrechtse gemeente Abcoude op de westoever van het Amsterdam-Rijnkanaal, tegenover Nigtevecht. Ten noord-oosten ligt het Fort bij Hinderdam. Ten zuid-westen ligt het Fort Abcoude (die ik nog moet zien). Gezien vanaf het Amsterdam-Rijnkanaal is het fort vandaag de dag door de begroeiing vrijwel onzichtbaar en het wordt omgeven door een gracht. Hij was bedoeld voor het beschermen van de sluis tussen de Vecht en het Merwedekanaal (thans Amsterdam-Rijnkanaal), en van de Vechtwaterleiding ten zuidoosten van het fort.

Fort bij Nichtevecht
Vreeland, Van De Leer Brug

* De op de vierde plattegrond aangegeven Provencialeweg klopt niet helemaal. Wij zijn dwaars door de weiden op een padje ten noorden van de Provencialeweg gewandeld.

Poésie en mouvement (3): Паша 183

Une fillette accroche des boules de Noël à des fils barbelés, de grands yeux noirs scrutent les passants de derrière un mur, des caméras de vidéosurveillance flanquées de mitraillettes. Un graffiti inspiré d'une affiche de l'ère soviétique montre un bombardier planant au-dessus d'une grand-mère et d'un enfant, terrés dans un abri. La ville au loin, noire, comme des épines... Guérillero urbain et artiste, surnommé trop facilement le Banksy russe*, P183 recouvre les murs de Moscou d'œuvres politiques et poétiques.

Le mur dans lesquel le support créatif et le support d'exposition se fonden pour toucher directement, dans une atmosphères à la fois anonyme et pourtant personnelle. Un média urbain qui donne une résonance particulière aux thèmes typiquement traités par le streetart.

Elections présidentielles russes. La capitale bouillonne après une vague de protestation sans précédent contre Vladimir Poutine. Les forces de l’ordre quadrillent la ville. P183 colle sur les portes battantes du métro des images d’agents antiémeute avec casques et boucliers. Les usagers, à leur passage, sont forcés de pousser – symboliquement – les policiers.

* ... alors que son travail ne s'inspire finalement que très peu de celui son alter-ego britannique.

De Prael ou Le levenslied hollandais

De Prael, brasserie locale d'Amsterdam, est un petit établissement situé en plein cœur de la ville et du quartier rouge d'Amsterdam. La brasserie ouvre en 2002, et s'appelle d'abord De Parel (la perle). Contrainte de changer de nom par Budels qui produit une bière du même nom, la brasserie choisit de se rebaptiser de son propre anagramme, De Prael. En 2008, la brasserie réemménage dans le centre, sur le Oudezijds Voorburgwal, dans les locaux d'une ancienne brasserie. En 2011, le local de dégustation ouvre.

De Prael se profile comme un local typiquement néerlandais et s'adresse essentiellement aux amateurs de bières qui sortent de l'ordinaire. Particularité intéressante et qui fait encore dans la couleur locale : les noms données aux bières sont tous issus de la tradition musicale populaire des Pays-Bas et du levenslied néerlandais. Le levenslied ou la chanson populaire hollandaise aux thèmes ancrés dans la vie de tous les jours. Malgré son envergure somme toute locale, la brasserie offre un assortiment très varié de bières constamment brassées (Johnny, Heintje, Mary, Willeke), mais aussi des bières brassées pour des occasions particulières, des bières de saison et bocks (André, Nelis), des bières brunes ou blanches, des éditions spéciales (Nelis met Pijp, un excellent bock à l'arôme malté fumé, Kouwe André, un bock de printemps très peu fermenté, etc.). Autre particularité remarquable : la brasserie ne brasse pas seulement comme on le fait aux Pays-Bas ou en Belgique, mais utilise aussi d'autres techniques comme par exemple pour la Johnny, une Kölsch maison alors que la Kölsch est une bière de fermentation haute typique de Cologne. De Prael est aussi engagée socialement et favorise l'accès aux travail des personnes handicapées dans son personnel. A l'époque, première brasserie aux Pays-Bas ayant choisi ce modèle social.

A l'occasion de diverses soirées, de promenades et d'une dégustation de bières dimanche dernier (Johnny, Willeke, Nick en Simon, Sanctie, plus quelques extras), voilà une petite revue de quelque-unes de leur bières :

Johnny
La classique, nommée d'après Johnny Jordaan. De quoi éteindre la soif, une bière blonde typique, à l'amertume légère. 5,7 %. De manière générale, toutes les bières De Prael sont à servir entre 6 et 8 °C. Johnny Jordaan, de son vrai nom Johannes Hendricus van Musscher (1924-1989), chanteur-interprète du levenslied néerlandais est essentiellement connu pour ses chansons sur Amsterdam et en particulier sur le quartier du Jordaan. Une statue à son effigie, ainsi qu'à celle de Make Nelis, trône sur la Jordaanplein, entre le Elandsgracht et le Prinsengracht (mon premier quartier à Amsterdam). La voix du Jordaan opérait notamment dans le café De Kuil : Geef mij maar Amsterdam!

Heintje
Frais et doux, j'ai cru reconnaître des accents ensoleillés à cette bière. 5,4 %. Hein Simons, connu dès sa plus tendre enfance sous le diminutif de Heintje, chantait en néerlandais, allemand, anglais et afrikaans. Incroyable, mais vrai : 40 millions de disques vendus, 45 disques d'or, 2 platines et un disque de diamant. Sachant que ces récompenses sont calculées au prorata de la population d'un pays, cela montre à quel point le levenslied fait partie intégrante de la culture musicale populaire des Pays-Bas.

Willeke
D'après Willeke Alberti. Une triple blonde très aromatisée, appréciée par la gent féminine d'après mes observations. Ze zal je verwarmen en omarmen. 7,5 %, De Prael conseille de servir à 10 °C. Willeke Alberti, en fait Willy Albertina Verbrugge (né en 1945) est fille du chanteur-interprète Willy Alberti. Qui se souvient de la malheureusement désastreuse candidate néerlandaise à l'Eurovision 94 ? Voilà, c'est elle. Sinon le titre le plus connu Willeke, Spiegelbeeld, (une adaptation de Tender years de George Jones).Du levenslied néerlandais en italien, c'est aussi possible, mais grâce au père : Willy Alberti, le Tenore Napolitano du Jordaan.

Mary
Une bière lourde, toute en rondeurs, délicieuse... une triple à la merveilleuse couleur ambrée. Première bière de la brasserie sur laquelle nous sommes tombés, aux hasard d'une promenade nocturne. Vol en zacht is haar rondborstigheid. Tout est dit. 9,7 %, là aussi : 10 °C. D'après van Mary Servaes, autre icône du levenslied ou la chanteuse sans nom (Zangeres zonder Naam, 1919–1998). Son psydonyme serait éventuellement inspiré de Roland Avellis, chanteur français connu à l'époque sous le pseudonyme du 'Le chanteur sans nom'. Quelques titres qui ont contribué à son succès : Ach vaderlief, toe drink niet meer, De blinde soldaat, Mexico, Het soldaatje (de vier raadsels), Mandolinen in Nicosia, Keetje Tippel, 't Was aan de Costa del Sol, et Vragende kinderogen. Grâce entre autre à Gerard Reve et Lucebert, Mary Servaes put se profiler aussi bien dans les cercles amateurs du levenslied que dans des cercles plus intellectuels du Camp, concept regroupant toute expression culturelle utilisant de manière consciente des éléments perçus comme étant kitsch. Le Camp embrasse ainsi la culture de masse dans une perspective artistique.

Willy
Une malt ronde et robuste, d'après le fameux Willy Alberti, le père donc. A boire l'hiver, ou dans son frigo (avec la Mary). 11,5 % (attention, ça cogne au bout de deux déjà), pareil : 10 °C, dit-on.

André
Ouvre la saison printanière avec un bock amer aux accents fruités. 6,6 %. André Gerardus Hazes ou le renouveau du genre dans les années 70 est considéré comme l'un des plus fervents interprètes du levenslied. Avec lui, on nait et évolue d'abord dans le quartier du Pijp, avec de régulières performances sur l'Albert Cuypmarkt. Cette fois, c'est Willy Alberti qui le promeut en le découvrant dans le café De Krommert, un bruine kroeg qui se trouve dans le quartier du Baarjes. Premier gros succès : Eenzame Kerst. Une statue de lui se trouve sur place du Albert Cuypstraat. Bifurcation : une autre brasserie a nommée une autre de ses bières d'après un autre succès d'André Hazes : Bloed Zweet en Tranen. Une autre excellente bière fumée. De la Brouwerij de Molen, Bodegraven.

Nelis et Nelis met Pijp
Testée l'année dernière. Nelis, un bock qui a du caractère et une couleur rubis extraordinaire et Nelis met Pijp, un bock fumé. Vous aidera à passer les premiers orages d'automne. D'après Manke Nelis. 7,7 %. Autre interprète du levenslied, Manke Nelis, né Cornelis Pieters (1919-1993) s'appelle Carlo Pietro de son nom de scène. Son tube, Kleine Jodeljongen, fut même un temps alarmschijf de la radio Veronica (concept néerlandais qui associe un titre musical à un numéro. Quand le numéro est tiré, une alarme de bateau retentit. Le titre profite pendant un certain temps d'une programmation répétée et donc d'une très large diffusion sur les ondes).

Sancti Adalberti PastoraleUne bière hivernale, sa teinte fait penser aux dunes hollandaises. De couleur ambrée à l'éclat orangé qui rappelle son caractère fruité, voire épicé (la fraîcheur des fleurs de tilleul associé au malté du caramel). 8,1 %.

Zwarte Riek
Un magnifique brune, très légère (seulement 4,6 %) aux accents fumés et aux arômes de caramel ! La plus surprenante, à la robe profonde tirant sur le brun-bordeaux, mon coup de cœur. Autre voix du Jordaan et fille de poissonnière, Rika Jansen dont l'oncle Hein ressemblait à tous les singes du zoo Artis pendant qu'Amsterdam pleure alors qu'elle riait il n'y a pas si longtemps que ça. Pour résumer, mes préférées : Nelis, Mary et la Zwarte Riek.

Poésie en mouvement (2): une polka plus loin

Découvert récemment Jotie T'Hooft, poète flamand mort en 1977 à 21 ans et Wisława Szymborska, poétesse polonaise, prix Nobel de la littérature en 1996, décédée le 1er février de cette année.

L'un juvénile, dépendant dès ses 14 ans, littéraire, sensible, emporté, interné, isolé, entouré, décalé, suicidaire et suicidé, expérimentateur de toutes les drogues et dont la poésie se rapproche des thèmes néo-romantiques tels que la mort, la confrontation et la coupure d'avec la réalité, la fuite, la pureté, la beauté, le rêve, l'impossibilité de réaliser ses désirs. L'autre, forte mais féminine, dont la poésie conjuguant élégance linguistique et précision ironique, 'replace des fragments de l'existence humaine dans leur contexte historique et biologique'.

Junkieverdriet
(Jotie T'Hooft uit Junkieverdriet, 1976)

Mijn eeuwenoud, mijn levenslang junkieverdriet
Van geboortepijn tot nu mijn eenzaamheid
Die ik deel met duizenden nu ik weet wat ik weet:
Dat de mens een naald is zoekend naar een ader
Zoekend naar de kiespijn van zijn ver verleden.

Junkieverdriet, bass-toon van deze tijd
Waar de verschopte verschaalt in een dode hoek
Van het denkperspectief, in de paranoia
Van de kleine penis en de schizofrenie van schaamte.

In deze wereld mijn waansisteem werd liefde
Een misdrijf in het duister en reizen kruipen
Uit de schaduw der ouders naar de schaduw van de dood.
Verdrinken tijdens de armslag naar meer.

Licht van alle licht, licht
Dat niet dooft met de dagen en mijn geheugen
Voortdurend doorschijnt, licht licht
Dat niet zinkt in de stof het woord
Dat muis is knagend binnen klein bestek,
Licht dat bomen doorruist en water, licht
Dat leeft op de vloedlijn bij springtij,
Tussen afkick en hit, wit licht, witte hitte.

O, al de balzalen
(Jotie T'Hooft, Schreeuwlandschap, 1975)

O, al de balzalen van mijn jeugd
zijn nu bestoft en verlaten.
De vrienden die er bleven zijn mij vreemd,
maken geluid door de barst in hun gelaten.

Onder de slingers en het licht van weleer
zetten zij de polka verder van de dromen,
de quick-step van het verjaarde zeer
cirkels dansend om nooit aan te komen.

Dancings waarin spreken spasme wordt
vriendschap sjacheren met moederkoren
en waar mijn hart toen is verdord
want de zachtheid ging erin verloren

aan mijn dorst naar geilheid en glamour.
Ik ben vrucht en kan slechts vallen;
gij roept mij toe: ‘l’amour, toujours l’amour’
maar ik zie u: likkebaarden, lallen.

Poetry in Motion (1): Scroobius Pip*

Dernièrement : concert de Scroobius Pip et B. Dolan au Paradiso, suivi de la lecture de l'album de poésie illustré de Scroobius Pip, Poetry in Motion. L'album présente une approche très diversifiée de l'illustration, aussi bien au niveau de la réalisation graphique (BD réaliste, film noir, roman-photo, traitement gothique ou hip-hop, collage) que dans le coloriage - du criard au crayonné.

Quelques clichés pour vous montrer que ça vaut le coup d'être écouté et lu. Les illustrations proviennent de différents contributeurs ayant travaillé sur une chanson ou un poème en particulier pour en livrer leur interprétation.

PréfaceWhen I Grow UpWhen I Grow UpWaiting For The Beat To Kick InReading My Dreams
Shamed

* Nom de scène tiré du poème The Scroobious Pip d'Edward Lear (écrivain, illustrateur et ornithologue britannique):

The Scroobious Pip went out one day
When the grass was green, and the sky was grey.
Then all the beasts in the world came round
When the Scroobious Pip sat down on the ground.
The cat and the dog and the kangaroo
The sheep and the cow and the guinea pig too--
The wolf he howled, the horse he neighed
The little pig squeaked and the donkey brayed,
And when the lion began to roar
There never was heard such a noise before.
And every beast he stood on the tip
Of his toes to look a the Scroobious Pip.
At last they said to the Fox - "By far,
You're the wisest beast! You know you are!
Go close to Scroobious Pip and say,
Tell us all about yourself we pray-
For as yet we can't make out in the least
If you're Fish or Insect, or Bird or Beast."
The Scroobious Pip looked vaguely round
And sang these words with a rumbling sound-
Chippetty Flip; Flippetty Chip;-
My only name is the Scroobious Pip.

2
The Scroobious Pip from the top of a tree
Saw the distant Jellybolee,
And all the birds in the world came there,
Flying in crowds all through the air.
The Vulture and Eagle, the cock and the hen
The Ostrich the Turkey the Snipe and the Wren;
The Parrot chattered, the Blackbird sung
And the owl looked wise bu held his tongue,
And when the Peacock began to scream
The hullabaloo was quite extreme.
And every bird he fluttered the tip
Of his wing as he stared at the Scroobious Pip.
At last they said to the owl- "By far,
You're the wisest Bird -- you know you are!
Fly close to the Scroobious Pip and say,
Explain all about yourself we pray-
For as yet we have neither seen nor heard
If you're fish or insect, beast or bird!"
The Scroobious Pip looked gaily round
And sang these words with a chirpy sound-
Chippetty Flip; Flippetty Chip;-
My only name is the Scroobious Pip.

3
The Scroobious Pip went into the sea
By the beautiful shore of Jellybolee.
All the fish in the world swam round
With a splashing squashy spluttering sound.
The sprat, the herring, the turbot too
The shark, the sole and the mackerel blue,
The flounder spluttered, the purpoise puffed
...............................................................
And when the whale began to spout
...............................................................
And every fish he shook the tip
Of his tail as he gazed on the Scroobious Pip
At last they said to the whale- "By far
You're the biggest Fish - you know you are!
Swim close to the Scroobious Pip and say-
Tell us all about yourself we pray!-
For to know you yourself is our only wish;
Are you beast or insect, bird or fish?"
The Scroobious Pip looked softly round
And sung these words with a liquid sound-
Pliffity Flip; Pliffety Flip;-
My only name is the Scroobious Pip.

4
The scroobious Pip sat under a tree
By the silent shores of the Jellybolee;
All the insects in all the world
About the Scroobious Pip en-twirled.
Beetles and with purple eyes
Gnats and buzztilential flies-
Grasshoppers, butterflies, spiders too,
Wasps and bees and dragon-flies blue,
And when the gnats began to hum
bounced like a dismal drum,
And every insect curled the tip
Of his snout, and looked a the Scroobious Pip.
At last the said to the Ant - "By far
You're the wisest insect, you know you are!
Creep close to the Scroobious Pip and say-
Tell us all about yourself we pray,
For we can't find out, and we can't tell why-
If you're beast or fish or a bird or a fly."
The Scroobious Pip turned quickly round
And sang these words with a whistly sound
Wizzeby wip - wizzeby wip--
My only name is the Scroobious Pip.

5
Then all the beasts that walk on the ground
Danced in a circle round and round-
And all the birds that fly in the air
Flew round and round in a circle there,
And all the fish in the Jellybolee
Swum in a circle about the sea,
And all the insects that creep or go
Buzzed in a circle to and fro.
And they roared and sang and whistled and cried
Till the noise was heard from side to side-
Chippetty tip! Chippetty tip!
It's only name is the Scroobious Pip.

Chamanisme (1): chamanisme et intellect

"Ce qui distingue le payé des autres individus est sa qualité d'intellectuel. Comme tel, il n'est guère enclin au bavardage, ni aux simples plaisirs du foyer. Il a pour habitude de se tenir à l'écart, en silence, et de ne pas s'impliquer dans des conversations bruyantes ou des plaisanteries grivoises. Il lui arrive de se promener longuement, de marmonner des formules ou de rester assis dans le noir, fixant les ténèbres. Il fait preuve d'une grande curiosité ; il porte toujours de l'intérêt aux animaux et aux plantes, au temps, aux étoiles, aux maladies - tout ce que apparaît comme imprévisible pour les autres. C'est une humaniste, en ce sens qu'il s'intéresse à l'ancien savoir païen de sa propre tradition culturelle, dont les mythes originels, les sites archéologiques, les noms des endroits oubliés depuis longtemps, ainsi que les histoires des migrations légendaires. Il aime la compagnie d'individus qui partagent les mêmes affinités."

Jeremy Narby, Francis Huxley, Anthologie du chamanisme : Cinq cents ans sur la piste du savoir, p. 232

Le Flambeau Dans l'Oreille (23): Poupée de cire, poupée de son op z'n Hollands

'Was' op Goochelaars & Geesten (2007) van Spinvis klinkt als een vrije en wat mij betreft fantastisch mooie bewerking van 'Poupée De Cire, Poupée De Son' van Serge Gainsbourg waarmee France Gall in 1965 het Eurovision songfestival won.

ik ben maar een pop van was
een lappenpop in een kast
mijn hart van katoen zingt de melodie
ik ben een pop van alle dag

dagen komen dagen gaan
voor de poppen in de salon
het leven is zoeter dan een bonbon
ik ben een ijsje in de zon

duizend scherven spiegelbeeld
in alle rollen die ik speel
duizend stemmen draaien rond
in alle woorden die ik vond

als de poppen dansen
en de rode lichten gaan aan
klamme verleiding
klamme maan
ik ben een pop
ik zie ze gaan

ik ben maar een pop van touw
mijn ogen kralen van glas
ik ben een kind in duizend jaar
in alle liedjes die ik was

duizend scherven spiegelbeeld
in alle rollen die ik speel
duizend stemmen draaien rond
in alle woorden die ik vond

ik ben maar een pop van touw
mijn ogen kralen van glas
ik ben een kind ik ben duizend jaar
in alle liedjes die ik was

Siebe Swart luchtfotografie: Land van lucht en water

Gisteren gezien in Huis Marseille, Siebe Swart / Land van lucht en water.

Spinvis @ Paradiso, 11.02.2012

Afgelopen zaterdag naar Spinvis geweest.

Als extra het ultra-poetische en favoriete nummer uit de nieuw plaat Tot ziens, Justine Keller:

Club Insomnia
Als het goed is moet ik ergens op de gastenlijst staan dan
wat is dit voor taal en waar komen ze vandaan?
het is negen uur
het is heet als de hel
de band is wel goed en het bier is wel koud
en ik wil ook wel klappen maar ik weet niet hoe het moet
want dat gaat best wel lastig
met een glas in je hand
gaat alles over de rand
wat zei je daarnet ook weer?
ik heb je niet gehoord
ik had oogcontact van het eenzaamste soort

De winnaar krijgt een antwoord de verliezer krijgt een vraag
ik trek geen conclusie en
ik antwoord lekker vaag
ik heb geen contract
ik heb geen bezwaar
ik knip mijn nagels
ik was mijn haar
ik scheer me in bad zoals een cowboy doet
met een fles op de rand en een spiegel in mn hand
de dader keek terug
vluchtig als een schaduw
en giftig als een wolk
heb ik oogcontact van het eenzaamste soort

In de stilte tussen woorden zit een klein gedicht
over nu en en nooit
over droom en dood
over jij en ik
over kut en pik
wat zou Houdini doen?
of Bobby Fisher dan?
ze vroeg ben je bang
maar hij was niet bang
alleen voor medelijden dan
voor medelijden wel
dan was ie liever dood
ze heeft hem zacht gekust
en toen heeft ze hem vermoord
met oogcontact van het eenzaamste soort

Hij drinkt Salame's Poison
en ik ken hem ergens van
maar acteurs doen toch altijd alsof er iemand naar ze kijkt
hij lacht als een wolf
en hij is bang als een hond
ik weet niet op wie en
ik weet niet op wat
maar hij wacht in de gang
sinds ik hier binnenkwam
op het laatste bericht kreeg hij geen antwoord meer
en twijfelt elke keer
hij vraagt zich maar af
hij begrijpt maar niet hoe
z'n geluk raakt op en z'n geheimen nemen toe

Ik heb een superkracht
ik kijk door alles heen
ik zie alles nu gebeuren en ik ken hier iedereen
ze zijn eeuwenoud
pilaren van zout
que pasa tia?
z'n twee vingers breken af
ogen van as
door Medusa geboord
ze hadden oogcontact van het eenzaamste soort

Wie gaat er aan
wij krijgt de trofee
ik ken dit spel
het gaat er hard aan toe
maar het duurt nooit lang
en iedereen speelt vals
hoop je weer te zien
misschien een andere keer
stomkop die je bent
wie dacht je dat je was?
een steentje op een kroon
nummer tweehonderdzes
en de teller staat niet stil
het laatste wat je krijgt
het hoogste wat je scoort
is oogcontact van het eenzaamste soort

Als de deurbel gaat dan komen ze eraan
het hele peloton
laat ze daar niet staan
laat die mannen erin
ze zijn mooi op tijd
ik hoef geen blinddoek om
maar ik hoop dat ik slaap
of zo zat als een aap
of zo oud als een
of zo blij dat het komt
ik laat echt geen traan
ik vind niet dat het hoort
en vlak voor het bevel
vlak voor het schot
is er nog oogcontact
van het eenzaamste soort

Amsterdam Zuidoost sous la neige [04.02.2012] (2)

Amsterdam Zuidoost, De Hoge Dijk, 04/02/2012, vers 17h. Cliquer sur le panorama pour agrandir

Amsterdam Zuidoost sous la neige [04.02.2012] (1)

Amsterdam Zuidoost, De Hoge Dijk, 4/02/2012, vers 14h. Cliquer sur les panoramas pour agrandir.

In the Middle, Somewhat Elevated (2: Bel Thom eens!)

Ik had het ooit over In the middle, Somewhat Elevated van Forsythe en de Nederlander Thom Willems. Wat het hondje in het video met Sylvie Guillem moet, weet ik nog steeds niet maar bij deze dus weer een post hierover naar aanleiding van een gesprek met een vriend op zaterdag. Forsythe is trouwens in juni te zien in Amsterdam met zijn nieuwe voorstelling Bill & Mr. B. Hij maakte onlangs bekend dat hij uitvoeringen van zijn werken na zijn dood wil verbieden, dus gaan!... zolang het nog kan.

In the Middle, Somewhat Elevated (volgens mij 1987 voor het eerst uigevoerd, op uitnodiging van Rudolf Nurejev die toen in Parijs danste) is trouwens alleen het middendeel van Forsythes drieluik Impressing the czar. De reden waarom dit ballet mij zo zeer bezig houdt is dat het een vrije uitbeelding van het klassieke ballet is zoals dat destijds aan de hoven van de tsaren gebracht werd. Een virtuoze demonstratie van fragmenten en technieken van de grote balletten uit de negentiende en de twintigste eeuw - denk aan Petipa, Balanchine, etc. Puur neoklassiek divertissement? Misschien, maar dan wel een mijlpaal in het oeuvre van Forsythe, evenals van het ballet in de twintigste eeuw. De combinaties van klassieke passen met figuren die staccato uitgevoerd worden is van onwaarschijnlijke schoonheid – met een wervelende snelheid en virtuositeit die de extreme complexiteit en de hoekigheid van de bewegingen af en toe doen vergeten. Ook de nadruk op verticale overgangen vind ik zeer interessant. Ook het National Ballet voerde een paar jaren geleden het ballet van Forsythe in Amsterdam op.

Als decor is in In the Middle, Somewhat Elevated niets anders te zien dan een takje waar twee gouden kersen aan bungelen, als restant van een afgeketst plan voor een decor met een honderdtal vergulde voorwerpen. Forsythe bracht het aantal voorwerpen daarop terug tot het meest onbetekenende voorwerp dat hij in zijn oorspronkelijke plan had staan. Daar hangen ze. En dat is ook de reden waarom het stuk zo heet, liet ik mij vertellen.

In de Wiki-artikel over hem leest men: "[Forsythe] probeert [...] de grenzen van wat fysiek coördineerbaar is, te overschrijden. Verder ziet hij dans niet als een emotioneel of psychologisch gezichtspunt, maar als een proces van abstractie. Hij ziet het als een vorm van denken, als een medium waarmee hij vorm kan construeren, analyseren en transformeren." Volgens mij is een goed getroffen analyse van zijn werk.

Thom Willems, de componist van dit ballet en overige werken van Forsythe (dankje wel Louis Andriessen!*), produceert prachtige, felle, metalige en soms sinistere klanken. Onze man houdt zich sind zijn vroege jeugd al met electronische muziek en intrumentale compositie.

Mooie kop, hè? Bij deze zeg ik: tot de volgende keer! Waar? - ergens in het midden. Hoe laat? - ietwat verhoogd.

* "Ik ben bij toeval in de balletwereld beland", aldus Willems. "Toen ik nog studeerde in Den Haag, vroeg Krisztina de Châtel aan mijn leraar Louis Andriessen een stuk te maken. Maar Andriessen had toen geen tijd en zei bel Thom eens. Rond die tijd maakte Forsythe zijn eerste stukken voor het Nederlands Danstheater. Die vond ik erg goed. Ik heb contact met Forsythe gezocht en sindsdien zit ik bij het ballet. Dat heb ik eigenlijk aan Andriessen te danken." (trouw.nl, 16-06-2006).

Rouge casserole - ou comment lutter contre la démence ?

La betterave rend moins fou à long terme - faites passer l'info. Non seulement délicieuse, la betterave est également riche en fibres, vitamines C et B, en potassium, calcium, protéines, minéraux, oligo-éléments, fer ainsi qu'en acide folique et en nitrates, excellents pour l'afflux de sang dans certaines zones du cerveau. Joignons la cuiller au mot avec cette délicieuse soupe de betteraves testée dimanche dernier : 4 grosses betteraves crues, 2 ou 3 pommes de terre, 1 oignon émincé et revenu dans un peu d'huile d'olive, 1 cube de bouillon de légumes, de la crème fraîche. Assaisonner avec du sel, du poivre, du piment doux de Marseille, du chili.

Prochaine extension du domaine de la lutte : chips et mille-feuille de betterave.