23 mars 2009

Spuk in der Jan Pieter Heijestraat (I)

Sandrine says:
Hola
Andreas M. says:
Buenos días!
Sandrine says:
Gestern herrlich bei Italienern gegessen. So nun die echte Frage: Was sagst du für "unzip", wenn nicht "unzip" sagst?
Andreas M. says:
Entzippen.
Entpacken.
Für Snobs: dekomprimieren.
Bei StuffIt heißt es "expandieren".
Man kann auch "extrahieren" sagen.
Sandrine says:
"Dekomprimieren" klingt in der Tat schön spitzig. Sonst, geht´s dir gut?
Andreas M. says:
Ja, eigentlich schon. Die Sonne scheint!
Sandrine says:
Oh, ja, das ist die beste Nachricht seit letztem Winter.
Andreas M. says:
Bei dir auch?
Sandrine says:
Ja, prima.
Gestern war es ein Gaumenfest der feinsten Art bei den Italienern, sie sind auch so unterhaltsam. Heute abend steht Bücherball an.
Andreas M. says:
Bücherball?
Sandrine says:
Ja, Bücherball. So nenne ich gerne die Büchernacht, der ich heute abend beiwohnen werde. Es wird bestimmt in alle Richtungen nach Büchern wirbeln.
Andreas M. says:
Schön. Ich bin heute abend auf einer Lesung, litCologne.
Sandrine says:
Die litCologne! Sehr gut. Auf welcher Lesung dann?
Ich übrigens auch. Auf einer Lesung von Herman Koch und noch einer von A.L. Snijders.
Andreas M. says:
Bruno Morchio heult mit den Wölfen in Genua.
Sandrine says:
Ich habe übrigens von einem italienischen Buch gehört, es soll sehr gut sein. Habe ich diese Woche auch gekauft: Die Einzamkeit der Primzahlen. Hast du vielleicht gelesen?
Andreas M. says:
Nein, kenne ich nicht. Interessanter Titel.
Sandrine says:
Habe ich auch darum gekauft, weiter weiß ich nichts über das Buch.
Weißt du, wem ich hier in der Jan Pieter Hijnestraat begegnet bin? Das ist die Querstraße zu meiner Strasse. Einem Frisörsalon-Gespenst.
Andreas M. says:
:-=
Sandrine says:
Echt.
Andreas M. says:
:-O
Sandrine says:
Ich war Samstag dort und dort sah ich Mevrouw Drumdeller. Den Namen verstand ich nicht gut, womöglich heißt sie anders. Sie lief in den Frisörsalon und setzte sich zielbewußt in einen Sessel. Plötzlich erzählte mir meine Frisörin - in diesem Moment tauchte ihre zweite Scherre-Eingeweihte mit einer Zahnbürste in der Hand im Spiegel auf - mevrouw Drumdeller erscheine ab und zu, verweile eine Weile und weg sei sie. Weg war sie nach einer Weile. Sie trug einen blauen Morgenrock und ihre Henna-Haar offen. Es zog im Salon, ich machte die Tür zu.
Andreas M. says:
Mysteriös.
Sandrine says:
Sagte meine Frisörin auch. Am nächsten Tag rief ich einen Freund an und erzählte, was ich erlebt hatte - ich wollte den spaß teilen, der ganze Spätnachmittag bei den drei Hexen war sehr unterhaltsam. Doch sagte er, er habe auch vor 2 Wochen eine Dame in einem Frisörsalon in der JPH-Straße flüchtig erblickt. Zu der Zeit wurde seine Aufmerksamkeit auf ein unwichtiges Detail im Salon gelenkt, aber nun, daß ich es wieder erwähne... Damit hatte ich natürlich nicht gerechnet.
Andreas M. says:
oha!
Sandrine says:
Mevrouw Drumdeller spukt in Frisörsalons.
Andreas M. says:
Vielleicht läßt sie sich nur die Haare machen?
Sandrine says:
Das tat sie an dem Tag nicht.
Andreas M. says:
Sie putzte sich die Zähne.
Sandrine says:
Das tuen Frisörinnen. Sie - Drumdeller - fügte noch hinzu: "Hier muß wohl noch alles kaputt geschitten werden." Das Haar, denke ich.
Andreas M. says:
Twilight Zone Amsterdam.
Sandrine says:
Zitat. Ich will nun eine Liste von allen Frisörsalons auf der Straße auf die Beine bringen - wohlgemerkt: Es sind merkwürdigerweise sehr viele auf dieser Straße.
Andreas M. says:
Ich muss in die Serverzone... Da spukt es auch.
Sandrine says:
Ich bleibe auf der Hut. Schauen wir weiter, wo uns're Frau D. sonst auftaucht.
Andreas M. says:
Gut.
Sandrine says:
Viel Erfolg dort.

last message received at 1:39 PM on 3/20/2009

Ball - wirbeln - Nacht - Spuk - Gespenst - Fest - die Sonne scheint, aber es dunkert - Straße - spuken - Italiener - Wölfe - heulen - Einzamkeit - nichts wissen - Spiegel - eingeweiht - vorbeilaufen - Scherre - verweilen - ziehen - spät - drei - Frauen - Henna - Hexen - erblicken - flüchtig - erwähnen - glauben - kaputt - Twilight Zone - merkwürdig - spitzig - blau - Morgenrock

20 mars 2009

tjielp tielp tielp, tialu mialu miauw!

De Boekenweek is het jaarlijkse boekenfeest ter promotie van het Nederlandse boek. Het motto van dit jaar Tjielp Tjielp (de literaire zoo, 11/03/2009 tot 21/03/2009) is ontleend aan De Mus (1954), een gedicht van Jan Hanlo:

Tjielp tjielp - tjielp tjielp tjielp
tjielp tjielp tjielp - tjielp tjielp
tjielp tjielp tjielp tjielp tjielp tjielp
tjielp tjielp tjielp

(Uit 1949; opgenomen in Verzamelde Gedichten, Amsterdam 1958)
Muurgedichten uit Leiden

In het Engels piept de mus ook, luister eens:

Chirp chirp - chirp chirp chirp
chirp chirp chirp- chirp chirp
chirp chirp chirp chirp chirp chirp
chirp chirp chirp

(vert. James Brockway)

De nieuwste ontwikkelingen van wetenschap en biotechnologie dragen ook tot natuur bij met een genetisch gemanipuleerde mus die zo bliept:

Tjielp tjielp-tjielp tielp tielp (deletie)
tialp tialp tial-tial tial (substitutie, deletie)
tialu tialu mialu mialu mialu mialu (insertie, substitutie)
miaul miaul miaul (inversie)
Miauw (substitutie)
auw! (terminatie)

(Uit de bundel "Tegen beter weten", ondertitel: dichten over wetenschap)

Ik heb tot nu toe nog geen enkele Franse vertaling kunnen vinden, daar dacht ik dus: "Laat maar toch de mus in je zingen, meisje". Écoute un peu :

Cuicui cuicui - cuicui cuicui cuicui
cuicui cuicui cuicui - cuicui cuicui
cuicui cuicui cuicui cuicui cuicui cuicui
cuicui cuicui cuicui

Piou piou - piou piou piou
piou piou piou - piou piou
piou piou piou piou piou piou
piou piou piou

Tim Krabbé is de schrijver van het 74ste Boekenweekgeschenk. Een veelbelovende naam, de man moet dwangmatig iets met dieren hebben te maken. Zijn boek Een talfel vol vlinders trouwens niet, alleen de titel sluit aan de dierenthematiek aan - om commercielle reden, begreep ik. Hij treedt daarmee in de voetsporen van onder anderen Hella S. Haasse, Remco Campert, Hugo Claus, Cees Nooteboom, W.F. Hermans, Harry Mulisch, Jan Wolkers en Bernlef. Hij debuteerde in 1967 met de roman De werkelijke moord op Kitty Duisenberg en maakte wereldwijd faam als auteur van Het gouden ei, dat als Spoorloos werd verfilmd, een uitstekende film trouwens. Andere bekende romans van hem zijn De grot, Vertraging en Kathy’s dochter. Tim Krabbé schakt en wielrent, allebei geen homo passies soit dit en passant. in 2007 verscheen zijn meest recente roman Marte Jacobs.

Bioloog en auteur Midas Dekkers schrijft het Boekenweekessay voor de Boekenweek van 2009. Midas Dekkers debuteerde met Bestiarium (1977), waarin allerlei fabeldieren beschreven worden die in middeleeuwse beestenboeken voorkomen, zoals de eenhoorn en de zeemeermin - allebei homo dieren soit dit en passant. Ik mocht wel eens een leesproefje horen, maar aan het complete boek ben ik helaas nog niet er toe gekomen. Hert klonk weliswaar net veelbelovend als de beestige achternaam van schakkend Tim. Naast zijn beroemde beestenbundels, waarvan De walrus en andere beesten (2007) de laatste is, publiceerde Midas Dekker een paar grote geïllustreerde werken die veel lof oogstten in binnen- en buitenland: Lief dier (1992), De vergankelijkheid (1997), De larf (2002) en Lichamelijke oefening (2006).

Vanavond lekker naar de boekennacht rondom het Spui - in de gezelschap van een kater en apen. Dat passt.

19 mars 2009

Camus-Cure-Theorie: Die Wahrheit

-----Original Message-----
Datum: Donnerstag, 4. September 2008, 15:00
von Frau P.
An: SM
Subject: AW: 20081209almi (EWM)

Sandrine, bist Du nicht Montag wieder da? Dann möchtest Du doch bestimmt gleich eine halbe Stunde EWM von 10:30 bis 13:00 lesen, nicht wahr?

Wie war die Sonne und das Meer?

Frau P.

-----Original Message-----
Sent: Donnerstag, 4. September 2008 15:12
From: SM
To: Frau P.
Subject: AW: 20081209almi (EWM)

Hallo Ditha,

mache ich. Sonne und Meer tun immer gut.

Apropos Fremde, Meer und Sonne: Ich lese gerade ein Gedicht von Baudelaire, "L'Etranger". Er aber erschießt keinen Araber wie Albert Camus und sein Kumpane Robert Smith. Kennst du meine Camus-Cure-Theorie?

Bis Montag 10 Uhr.

SM

-----Original Message-----
Datum: Donnerstag, 4. September 2008, 15:14
Von: Frau P.
An: SM
Betreff: RE: 20081209almi (EWM)

Nein - die Theorie kenne ich noch nicht! Hört sich spannend an, bespricht man aber besser bei einem Glas Wein, oder?

-----Original Message-----
Datum: Montag, 8. September 2008, 9:41
Von: SM
An: Frau P.
Betreff: RE: Die Camus/Cure-Theorie: Die Wahrheit

Ich lege meine Hand ins Feuer, Robert Smith hatte Der Fremde von Camus gerade hinter sich, als er den Text zu Killing An Arab schrieb: "Starring at the sea, starring at sun/With a gun in my hand/Killing an Arab". Atmosphär für Atmosphär. Killing An Arab ist die Entfremdung-Szene zwischen Meursault und einem der beiden Araber, dem er zufällig am Strand wieder begegnet. Die blendende bleierne wehtuende Sonne. Das rauschende Meer. Das Nichts-Geschehen und ein Mord. Meursault ist der Araber-Mörder aus Killing An Arab, der Fremde.

Hierunten der Originaltext, der von unwahrscheinlicher Schönheit ist. Prost!

---------------------------------------------------------------------------------

Il était seul. Il reposait sur le dos, les mains sous la nuque, le front dans les ombres du rocher, tout le corps au soleil. Son bleu de chauffe fumait dans la chaleur. J'ai été un peu surpris. Pour moi, c'était une histoire finie et j'étais venu là sans y penser.

Dès qu'il m'a vu, il s'est soulevé un peu et a mis la main dans sa poche. Moi, naturellement, j'ai serré le revolver de Raymond dans mon veston. Alors de nouveau, il s'est laissé aller en arrière, mais sans retirer la main de sa poche. J'étais assez loin de lui, une dizaine de mètres. Je devinais son regard par instants, entre ses paupières mi-closes. Mais le plus souvent, son image dansait devant mes yeux, dans l'air enflammé. Le bruit des vagues était encore plus paresseux, plus étale qu'à midi. C'était le même soleil, la même lumière sur le même sable qui se prolongeait ici. Il y avait déjà deux heures que la journée n'avançait plus, deux heures qu'elle avait jeté l'ancre dans un océan de métal bouillant. A l'horizon, un petit vapeur est passé et j'en ai deviné la tache noire au bord de mon regard, parce que je n'avais pas cessé de regarder l'Arabe.

J'ai pensé que je n'avais qu'un demi-tour à faire et ce serait fini. Mais toute une plage vibrante de soleil se pressait derrière moi. J'ai fait quelques pas vers la source. L'Arabe n'a pas bougé. Malgré tout, il était encore assez loin. Peut-être à cause des ombres sur son visage, il avait l'air de rire. J'ai attendu. La brûlure du soleil gagnait mes joues et j'ai senti des gouttes de sueur s'amasser dans mes sourcils. C'était le même soleil que le jour où j'avais enterré maman et, comme alors, le front surtout me faisait mal et toutes ses veines battaient ensemble sous la peau. A cause de cette brûlure que je ne pouvais plus supporter, j'ai fait un mouvement en avant. Je savais que c'était stupide, que je ne me débarrasserais pas du soleil en me déplaçant d'un pas. Et cette fois, sans se soulever, l'Arabe a tiré son couteau qu'il m'a présenté dans le soleil. La lumière a giclé sur l'acier et c'était comme une longue lame étincelante qui m'atteignait au front. Au même instant, la sueur amassée dans mes sourcils a coulé d'un coup sur les paupières et les a recouvertes d'un voile tiède et épais. Mes yeux étaient aveuglés derrière ce rideau de larmes et de sel. Je ne sentais plus que les cymbales du soleil sur mon front et, indistinctement, le glaive éclatant jailli du couteau toujours en face de moi. Cette épée brûlante rongeait mes cils et fouillait mes yeux douloureux. C'est alors que tout a vacillé. La mer a charrié un souffle épais et ardent. Il m'a semblé que le ciel s'ouvrait sur toute son étendue pour laisser pleuvoir du feu. Tout mon être s'est tendu et j'ai crispé ma main sur le revolver. La gâchette a cédé, j'ai touché le ventre poli de la crosse et c'est là, dans le bruit à la fois sec et assourdissant, que tout a commencé. J'ai secoué la sueur et le soleil. J'ai compris que j'avais détruit l'équilibre du jour, le silence exceptionnel d'une plage où j'avais été heureux. Alors, j'ai tiré encore quatre fois sur un corps inerte où les balles s'enfonçaient sans qu'il y parût. Et c'était comme quatre coups brefs que je frappais à la porte du malheur.

16 mars 2009

13 mars 2009

Flash info: Belangrijk niews van nu

Lekker gaat het met mij ook, bedankt. Alvast veel plezier bij B. en R (doe de groeten van me aan allebei). [...] Graag binnenkort naar het Rijksmuseum, ik dacht dat het ING aanbod om de ene of andere reden niet meer gold?

Gisteravond geen dansles, ik zat lekker thuis de Ajax-OM-wedstrijd op de radio te luisteren: Ajax verloor met 1-2. Helaas.

Klinkt goed jouw nieuwe boek. Wist je dat Nietzsche in zijn boek "Der Wille zur Macht" (volgens me in het derde boek, weet niet meer zeker) een artikel over - of better gezegd tegen - Darwin heeft geschreven? Het heet "Anti-Darwin", zie bijvoorbeeld volgende kritiek: http://www.mith.demon.co.uk/darniet.htm

Daniel C. Dennett ken ik niet. Maar het klinkt erg interessant, ik heb net de naam op internet opgezocht, ik ga meteen de wikipedia treffartikel lezen. Ik houd me op dit moment bezig met een boek over de cultuur van het banal (dus dat past bij jouw thematiek), van Duchamp tot realiteit-TV. Daarna wil ik voor een tijdje lekker naar echte literatuur terug keren. Heb schoonheid weer dringend nodig.

Nog niks gezien van de boekenweek, ik ga misschien op zaterdag naar Scheltema: er is een interessante lezing s´middags daar, dan kan ik ook de gelegenheid aangrijpen om een paar mooie boeken te kopen. Weet niet of ik veel tijd voor de lezing zal hebben, ik ga nog op deze avond naar OT301 waar een surf horror rock bandje optredt. Lekker fout. Dat zijn Russen: Messer Chups. Daarna vindt nog een sort Russendisko plaats, ik verwacht Babuschka-Beats en veel lol van.

Boekenbal vindt volgende vrijdag plaats.

10:31: tijd om aan de slag te gaan.

12 mars 2009

Parlez-vous Gaulois ?

Mon chat s´étonnait mercredi dernier de l´accord du verbe dans les tournures telles que "c´est moi qui te le dis". Au même titre que "il y a", "c´est ... que/qui" est un idiomatisme français appelé gallicisme. Un gallicisme réfère à la fois aux tournures dites idiomatiques du francais et à cette tournure spécifique d´enclavage.

Dans les formes adverbiales, infinitives etc. (c´est en parlant avec mon chat que, c´est parler à un chat qui me fait dire que...), la question de l´accord du sujet avec le verbe de la proposition ne se pose pas : il s´agit de tournures impersonnelles. Dans les tournures avec sujet personnel - notamment dans sa forme tonique (c´est moi qui), une personne de langue non-romane ou non-aguerrie aux subtilités de la langue française accorderait spontanément à la troisième personne.

Regardons un peu du côté des langues germaniques. L´accord se fait justement à la troisième personne du singulier, quelque soit le sujet réel du propos :

Ich bin es, die in diesem Zimmer schläft,
Ich bin die, die draußen hockt, vor der Tür wartet,
Am morgen hineingeht und findet. (Rosa Doma)

Ich: pronom personnel 1ère pers. du sing.
schläft/hockt/wartet/hineingeht/findet: 3ère pers. du sing.

Ich bin es, die/der est l´une des traductions possibles du gallicisme français en allemand. On peut envisager d´ailleurs un tournure prosodique équivalente du point de vue de l´énoncé. Les mots soulignés seront accentués dans la prosodie de la phrase :

Ich schlafe in diesem Zimmer,
ich hocke da draußen, warte vor der Tür,
Am morgen gehe ich hinein und finde.

Stylistiquement aux antipodes du premier énoncé, la seconde formule a l´avantage de dévoiler le fond du problème : dans les langues germaniques, il y a dichotomie entre le sujet réel du propos (ich) et le sujet grammatical réel (es) de la proposition. Cette dichotomie s´opère parce que ces langues ne disposent pas de la tournure spécifique du gallicisme français qui permet d´enclaver le sujet réel dans la tournure, sans avoir recours à un pronom et donc de garder l´équivalence suivante : sujet réel=sujet grammatical.

En allemand, on aura recours à la particule "es", qui n´est ni le pronom personnel neutre nominatif/accusatif que l´on croit, mais bien un pronom cataphorique invariable ayant pour seule et unique fonction d´introduire syntaxiquement la proposition qui suit. Même chose en néerlandais et an anglais, langues qui relèvent également du groupe de langue germanique.

Cette dichotomie est spontanée d´un point de vue psychologique. Or elle ne s´opère pas en français – ni d´un point de vue syntaxique et ni d´un point de vue grammatical, d´où la confusion d´accord verbal. Ce qui explique par exemple les erreurs faites au cours primaire ou encore les besoins d´apprentissage spécifiques des personnes appartenant à un autre groupe linguistique. La réciproque est également est vraie.

L´étude du gallicisme soulève la question de la lexicalisation, de la polylexicalisation, de la rigidité d´une langue. Ah... remember 2002.

À bon gallicisme, salut!

11 mars 2009

Ajax Allesreiniger Marseille: een andere Witte Reus

Le nettoyant Marseille combine la puissante formule d´Ajax au parfum frais et pur du savon de Marseille. Un classique aux accents de citronelle, d'orange et de bois de santal. Il dégraisse et nettoie en profondeur pour vous offrir, en un tournemain, une maison fraiche et brillante de propreté. Une formule au PH neutre qui respecte les surfaces délicates au lavage ainsi que les marbres, les céramiques et le linoleum. Ajax Nettoyant Marseille : nettoyage en profondeur et brillance en un tournemain !

Mocht ik het reinigingsproduct voor 18/03 ergens vinden, dan
- doe ik een gebed aan Saint-Marc
- krijgt ieder van me een fles ervan. Lekker lappen, zeg ik op

woensdag 18 maart 20.45 uur
UEFA Cup AFC Ajax - Olympique Marseille

9 mars 2009

Die fesche Lola - Marlene Dietrich

Ich bin die fesche Lola, der Liebling der Saison
Ich hab' ein Pianola zu Haus' in mein' Salon
Ich bin die fesche Lola, mich liebt ein jeder Mann
doch an mein Pianola, da laß ich keinen ran

Ich bin die fesche Lola, der Liebling der Saison
Ich hab' ein Pianola zu Haus' in mein' Salon.
Und will mich wer begleiten da unten aus dem Saal,
dem hau' ich in die Seiten und tret' ihm aufs Pedal

Lola, Lola – jeder weiß, wer ich bin
Sieht man nur mach mir hin,
Schon verwirrt sich der Sinn.
Männer, Männer - keinen küß ich hier
Und allein am Klavier,sing die Zeilen mit mir.

Ich bin die fesche Lola, der Liebling der Saison

Ich hab' ein Pianola zu Haus' in mein' Salon
Ich bin die fesche Lola, mich liebt ein jeder Mann
doch an mein Pianola, da laß ich keinen ran.

Ich bin die fesche Lola, der Liebling der Saison
Ich hab' ein Pianola zu Haus' in mein' Salon.
Und doch will mich wer begleiten da unten aus dem Saal,
dem hau' ich in die Seiten und tret' ihm aufs Pedal.

Ich bin die fesche Lola, der Liebling der Saison
Ich hab' ein Pianola zu Haus' in mein' Salon
Ich bin die fesche Lola, mich liebt ein jeder Mann
doch an mein Pianola, da laß ich keinen ran.

Demain à Berlin - Guerre froide

Tu me rencontras à Berchtesgaden
You met me in Berchtesgaden
I was sure that it should happen
Sûr que ça en valait la peine
Car tu chantas avec une seule idée en tête
Avec une seule idée en tête
"Ich bin von Kopf bis FuB auf liebe eingestellt"
Auf Liebe eingestellt - Eingestellt
Auf Liebe eingestellt

je t'ai rencontrée à Nuremberg
When I met you in Nuremberg
You were as cold as an iceberg
Aussi froide qu'un iceberg
Tandis que tu t'habillais tout en noir
Que tu t'habillais tout en noir
Quelques vibrations brisèrent le miroir
Vibrations brisèrent le miroir - Le miroir
Vibrations brisèrent le miroir

Nous nous rencontrerons dans les ruines de Berlin
We will meet in the ruins of Berlin
We will laugh 'cause death ain't a sin
La mort semble parfois un bien
Alors tu chanteras "Ich bin die fesche Lola"
Ich bin die fesche Lola
So you'll sing "Ich bin die fesche Lola" !
Ich bin die fesche Lola - Die fesche Lola
Lola-Lola
Lola-Lola

Nous nous rencontrerons dans les ruines de Berlin
We will meet in the ruins of Berlin
We will laugh 'cause death ain't a sin
La mort semble parfois un bien
A Berlin, bientôt la fin
Berlin - 81

Nous nous rencontrerons dans les ruines de Berlin
We will meet in the ruins of Berlin
We will laugh 'cause death ain't a sin
La mort semble parfois un bien
A Berlin, bientôt la fin
Berlin - Zum Ende, zum Ende, zum Ende

6 mars 2009

WHISKEY WELL

I drank with a man from the deep whiskey well
I laughed with the ghost of a man straight from hell
I know
He’s lonely

He spoke of the things that he’d ever done wrong
We danced when the radio played that old song
He knows
From somewhere

He leaned on my shoulder again and again
He talked to me like I was his only friend
I know
He’s lonely

We drank to his sister we drank to the sky
We drank to my brother here’s mud in your eye
Oh yeah

We drank to the health of our lost little souls
We drank to the lies we should never have told
Oh for something to have and hold

I drank with a man from the deep whiskey well
I drank with the ghost of a man straight from hell
He knows I’m lonely
He knows
I know

Bambi Lee Savage

5 mars 2009

JUYD haast langzaam @ Festina Lente

Date: Tuesday, March 17, 2009

Event time: 7:30 pm

Location:

Eetcafé Festina Lente

Looiersgracht 40b, 1016 VS Amsterdam

http://www.cafefestinalente.nl/poezieslag.php

Event Details

Jazz Up Your Dutch ging doorwinteren, maar gaat nu weer aan de slag: lekker vechten, heet het!

Sinds 2007 wordt op elke derde dinsdagavond van de maand in Festina Lente een poëziewedstrijd georganiseerd in samenwerking met de stichting Poëzieslag. Hierbij strijden maximaal 12 aanstormende dichters. In de jury zitten onder andere Simon Vinkenoog, Sven Ariaans en Pim te Bokkel.

Poëzie gebeurt maar ook achter de WC deur, let op: http://www.cafefestinalente.nl/wc.php

Vanaf 7u30 gezellig bijpraten, om 9 uur begint de vechtpartij. Neemt jullie verbale boksenhandschoenen, we gaan op deze avond KO.

MAPping*: Antarctic View [Update]

Sept pays revendiquent à l´heure actuelle une part du territoire Antarctique. Si ces revendications devaient un jour aboutir, tout un chacun pourrait visiter ces mêmes pays en tournant en rond autour du point de partage. Ces demandes territoriales ont cependant été gelées par le Traité sur l´Antarctique en 1961 qui stipule qu´aucune nouvelle demande ne peut plus être émise. Les pays demandeurs à l´heure actuelle sont :

- la France (Terre Adélie, depuis 1924)
- le Chili (Antárctica, depuis 1940)
- l´Argentine (Antártida Argentina, depuis 1943)
- l´Australie (Australian Antarctic Territory, depuis 1933)
- le Royaume-Uni (British Antarctic Territory, depuis 1908)
- la Norvège (Dronning Maud Land, depuis 1939 ; Île Pierre Ier, depuis 1929)
- la Nouvelle-Zélande (Ross Dependency, depuis 1923)

Toutes les revendications se situent en-decà du 60°S qui est la frontière septentrionale du Traité de Antarctique. La zone se situant entre 90°O et 150°O ne fait pas l´objet de revendications, sauf pour l´Île Pierre Ier, la Norvège argumentant que ce territoire est le seul à ne pas être défini juridiquement comme secteur de partage. Le gâteu, le voici :

Cliquer sur la carte pour agrandir.

Ce status quo est maintenu depuis 1961, certains signataires - notamment les USA et l´URSS - ayant cependant émis quelques réserves concernant les restrictions du traité. Ce qui pourrait s´avérer dangereux dans la mesure où certaines revendications territoriales se chevauchent, en particulier entre le Chili, l´Argentine et le Royaume-Uni. Ces deux derniers pays étaient déjà entrés en guerre en 1982 pour la conquête des Îles Malouines (Îles Falklands en anglais), territoire certes non-antarctique, mais à proximité du continent.

Un géostratège brésilien (si, si: géostratège, voir quelques lignes plus loin...), Therezinha de Castro, propose une méthode différente pour appréhender le problème de partage du Pôle Sud, méthode évidemment hautement intéressante pour le Brésil qui ne peut se targuer de revendication territoriale officielle aujourd´hui. Cette méthode - il faut le reconnaître - éliminerait cependant tout danger de chevauchement. À savoir : toutes les nations non latine-américaines renonceraient à leurs revendications et le secteur se situant entre 0°O et 90°O formeraient la base d´une nouvelle répartition entre les pays d´Amérique du Sud, selon le principe de defrontação. Ce partage signifierait un accès à l´Antarctique par mer libre via les voies méridionales. Ceci diminuerait les parts chilienne et argentine, mais octroierait à l´Uruguay, au Pérou et à l´Équateur une part de gâteau – le Brésil venant par la même occasion picorer le plus de miettes.

Paul Youlten a utilisé un principe de "frontalisation" similaire, pas seulement pour l´Amérique Latine, mais bel et bien pour le globe dans sa totalité. Pour plus de détails sur les sources et les méthodes utilisées par Paul Youlten, cf. : http://linksandanchors.wordpress.com/2007/11/07/antartica-dividing-up-the-spoils/. Grâce à la méthode Youlten, pas moins de 47 pays seraient en mesure de revendiquer leur part de glace :

Cliquer sur la carte pour agrandir.

- Aux Amériques : les USA, le Canada, le Mexique, le Guatemala, le Salvador, le Nicaragua, le Costa Rica, Panama, le Pérou, le Chili, l´Argentine, l´Uruguay, le Brésil et le Groenland (qui est un territoire danois, rappelons-le).
- En Afrique: le Sénégal, la Guinée-Bissau, la Guinée, le Sierra Léone, le Libéria, la Côte d´Ivoire, le Ghana, le Togo, le Bénin, le Nigère, la Guinée Équatoriale, le Gabon, la Namibie, l´Afrique du Sud, le Mozambique, le Kenya, la Somalie et Madagascar.
- En Asie : le Yémen, l´Oman, l´Iran, le Pakistan, l´Inde, le Sri Lanka, le Bangladesh, la Birmanie et l´Indonésie.
- En Océanie : l´Australie, la Papouasie-Nouvelle-Guinée, les Îles Salomon et la Nouvelle-Zélande.

L´Islande est le seul pays européen ayant un accès direct à l´Antarctique, si l´on excèpte le Royaume-Uni comptant les Îles Malouines et la Géorgie du Sud.

À quand une République Islamique sur glace ?

27 févr. 2009

Jaloers? De Kift in Paradiso 25/02/2009

Met deze fanfarende gezellschap gaat het er gastronomisch aan toe, dit jaar komt één hoofdgerecht op de tafel en dat is Hoofdkaas. Hollandse Glorie.

Uit de pruttelende Kift-keuken resulteerden de laatste twintig jaar de LP Yverzucht(1989), Krankenhaus (1993), Gaaphonger (1996) - met als uitgangspunt de overwintering van Willem Barentsz op Nova Zembla (1596), Vlaskoorts (1999), Koper (2001), Vier voor Vier (2003), 7 (2006) en Hoofdkaas (2008). Een bijzondere CD-verpakking voor ons fromage gourmets (afgekeken bij de kater, ikzelf ging op deze avond diëten, geen idee hoezo): velours variante voor liefhebbers, luxieuse Bourgondische versie voor fijnproevers. Elk exemplaar is uniek, begreep ik.

De leden van de in 1988 opgerichte Kift zijn afkomstig uit het punkgepruttel van de jaren tachtig. Naast muzikale daden zijn onze chefs ook voor andere kunstvormen verandwoordelijk. We lieten het ons smaken met onder andere 'De IJzeren Hond' - een muziek en theater combinerende verfilming van Vlaskoorts, diverse frans- en duitstalige versies van hun composities en de film 'De Arm van Jezus' onder de regie van André van der Hout die bij het International Film Festival Rotterdam voor een Tiger Award werd genomineerd. De Kift ontleent ook graag hun teksten aan de literatuur: 'Vier Voor Vier' is een opera gebaseerd op het toneelstuk Elisabeth Bam (1928) van de Russische schrijver Daniil Charms, Ruslands grootste absurdistische schrijver. Verder vormden Werken van Wolfgang Borchert, E.M. Remarque en Jan Arends vormen de basis voor de CD Krankenhaus'.

Vlotte ellebogen voor vlotte instrumentalisten op deze avond, de introductie video was op zich al een lekker hapje. Potten- en pannenmuziek, fanfaretoeters, knapperige koorzang, autochtone down-to-earth poëzie opgezet na punk-pop avant-garde. Zelf onder de indruk van de bassist en de uigebreide blaasectie, mooi gezicht toch met spokende Pa Heyne op het podium.

Van hoofdkaas krijgt man dorst, zegt een oud hollandse spreekwoord. Of toch Fleskorts?

De Kift - Bezetting:
Ferry Heyne : zang, trombone, trompet, gitaar
Jan Heyne : trompet
Han Hulscher : trompet
Patrick Votrian : trombone, tuba
Mathijs Houwink : (contra)bas
Wim ter Weele : drums, gitaar, zang
Pim Heijne : gitaar, banjo
Frank van den Bos: zang, toetsen

26 févr. 2009

Don't look back (in anger?) Reloaded

''London (ANP): Oasis is door de lezers van muziekblad NME uitgeroepen tot beste Britse band.''

Godverdomme spa rood kut. Kan iemand aan me eindelijk uitleggen hoezo deze band in verband met concepten als 'goede muziek', 'award' en 'beste Britse band' wordt gebracht?

''De broertjes Gallagher waren genomineerd voor zeven NME Awards, maar namen er slechts een mee naar huis na de uitreiking in Londen.''

Juist zo. Anger management?

Muse was de grote winnaar met drie prijzen. Het trio werd uitgeroepen tot beste live band, het boekje bij het live-album HAARP kreeg een award voor beste artwork en zanger Matthew Bellamy werd uitgeroepen tot meest sexy man. De Amerikanen van The Killers kregen de award voor beste internationale band.

Verder: ''De mannen van The Cure werden geëerd met de Godlike Genuis award.''

Godlike Genius? Jezus! (lekker makkelijk) Als men ook weet dat juist Tim Burton de award overhandigde krijgt het hele verhaal een bijna apocalyptische dimensie.

De Amerikaanse tieneridolen Jonas Brothers wonnen twee prijzen, een voor slechtste band en een voor slechtste album. ''Listen Up'' zouden die Gallaghers zeggen.

Damon Albarn en Graham Coxon, die samen Blur vormen, gaven voor het eerst in bijna tien jaar samen een optreden tijdens de uitreiking van de prijzen.

25 févr. 2009

Bittergarnituur

Bittergarnituur van Arthur Wevers een lekker hapje? Gaan wij proefen op woensdag 04/03/2009 in De Nieuwe Anita in Amsterdam met een lezing van passages uit het boek door Erik Bindervoet, Arie Storm en P.F Thomése.

De roman - helemaal in sonnetten geschreven: 207 gedichten! - is ongetwijfeld een dik poëziedebuut en verschijnt eind februari 2009 bij Uitgeverij Contact.

Arthur Wevers (1970) studeerde Franse taal- en letterkunde en werkt als vertaler, freelance redacteur en kaartverkoper. Blijkbaar heeft hij ook weinig op met Limburgers in het algemeen en Camiel Eurlings in het bijzonder. Al een teken van smaak.

Langzamerhand er de smaak van beetkrijgen? Proefje:

Orgaanvlees #1

Wanneer de wratten die op je wangen wrochten,
de schurftige schimmel die je scharlaken schoft
en de puike puisten die je penis pochten
tot een plakkerige placenta zijn geploft,

wanneer de maden die op je mondje mochten
en waar je romper duchtig mee was opgedoft
door de krochten van karbonkels zijn bevochten
en zich slijmerige staketsels heeft gesloft,

en wanneer de zure zompen van je zwendelaar
die in de grachten van je gesteggel graaien
uit de broeiende bochten van je bottelaar
een warm en warrig windje heeft weten waaien,
dan kachel je krachtens de kloekste klachten klaar
om de tepels van een teefje te bevlaaien.

Orgaanvlees #2

Je schuifelt als een schunnige sloerie op schuim
en je kunt wel pront met je prammetjes protsen,
je verlokkende lipjes verpruilen tot pruim
en hups de hammen van je hoempertje hotsen

zodat je de lullen met een zwenk van je luim
doet kloenen tot knoestige knoeperds van knotsen,
laat druipen van de klodders voorvochtige fluim
en prangt tot de drang je grot bronstig te botsen—

maar op een dag zullen je tetten gaan lellen,
zal je zompige schede verzuren tot bom
en zal je bekoorlijke krentje verdrellen,
en dan kijkt er nooit een blitse bonker meer om
en laat je geen enkele zwengel meer zwellen,
want dan ben je alleen nog maar lelijk en dom.

Orgaanvlees #3

—en begint er pardoes zo’n geilheid te goesten
in de greppelse put van m’n onderste buik
dat m’n paal bijkans uit m’n lijfgoed komt proesten
en mijn scrotum ontploft als een barstende kruik

en hoe ik de behoefte konkel te foesten
met de ijlende macht van mijn harses ook fnuik,
ik slaag er niet in m’n beroering te koesten
zodat ik als een gnuivende fokstier ontluik,

dus bonk ik het dek af, bestorm het vooronder
en sleep daar begeesterd mijn gleuf in de wacht,
maar die ziet groezel en zo bleek als de donder
en verkleumt als een zeugje dat wacht op de slacht.
Volgens haar moet ik vanavond maar zonder:
er blubbert een vunzig gulpje prut door d’r schacht.

Fragmenten

[1:1]
Iets langer dan een half jaar geleden,
dat was in 2008, in de tijd
dat ik helemaal was afgegleden
naar de bodem van het voldongen feit,
gebeurden er verschillende dingen
die amper met elkaar samenhingen
en die uiteindelijk ook allemaal,
op zichzelf genomen, als triviaal
en nikszeggend te omschrijven waren,
maar die zich wel zo samenvoegden dat
ik vermoedde dat er iets achter zat,
een zin die die toestand kon verklaren,
en dat terwijl zo’n verband er misschien
dus echt niet was. Hoewel… we zullen zien.

[1:2]
Het was in elk geval precies de dag
waarop mijn vriendin me vertelde dat
ze geen toekomst met mij voor zich zag
en het helemaal met me had gehad,
dat ik pas duidelijk de indruk kreeg
dat Arthur Wevers iets voor mij verzweeg.
Dat was op een donderdag, want net
als in mijn studententijd zat ik met
ons vaste groepje van de faculteit,
dat toen trouwens al begon te slinken,
maar weer eens gestadig bier te drinken
in De Pels. We hadden het uitgebreid
over dezelfde uitgekauwde zaken
waar we eigenlijk altijd over spraken

[1:3]
en we zaten zoals gewoonlijk aan
de tafel bij het raam—de bolle, Bas,
Jan en Bart—de ene met een goeie baan
waar hij allang op uitgekeken was,
een al dan niet zwangere vriendin
en een ruime en lichte woning in
een suffe buitenwijk, de ander met
een scharrel of een vriendin waar hij het
eigenlijk al een tijd mee had gehad,
een of ander stompzinnig baantje bij
een boekhandel of een uitgeverij
en grootse plannen waar geen schot in zat—
maar op die ene bewuste dag verscheen
Wevers pas tegen een uur of halfeen.

[10:1]
‘We hadden wel biertjes kunnen kopen,’
zei Wendy Schmidt. We stonden in de keuken.
Ze trok de la van de vriezer open.
‘Sorry hoor, maar ik wil niet met je neuken,’
zei ik. ‘O nou, okay,’ zei Wendy Schmidt.
‘Ik heb een vriendin, en die wil dat niet,
dat ik met een ander neuk.’ ‘Dat weet ik toch,’
zei Wendy Schmidt. ‘Suzan en ik neuken nog
maar zelden, maar toch het kan niet zo zijn
dat ik met een ander neuk. Mijn leven
wordt bepaald door een doelmatig streven
en een rechte en functionele lijn,
die doorbroken wordt als ik vreemd zou gaan.’
‘O,’ zei Wendy Schmidt. We keken elkaar aan.

[10:2]
‘Wil je een pizza quattro stagione
of een peperoni?’ vroeg Wendy Schmidt.
‘Sinds ik met haar samen ben gaan wonen
vraag ik me echter af of dat streven niet
buiten mij om tot stand gekomen is.’
Ze deed de la weer dicht. ‘Tja, weet je, Chris,
dat kan mij dus helemaal niet schelen.’
Wendy Schmidt begon mijn hoofd te strelen
en pakte me vastberaden bij mijn kin.
Ze duwde haar dikke lippen op mijn mond
en kreunde toen haar tong de mijne vond.
Daarna strompelden we de kamer in,
waar we zoenend op het bankstel zakten
en Wendy Schmidt me bij mijn ballen pakte.

[10:3]
Ik voelde mijn lul meteen verstijven.
Wendy Schmidt begon vastbesloten
over mijn zwellende lid te wrijven.
Ze kneedde mijn overvolle kloten,
waarin zich een zwoele gloed verspreidde
die zeker tot neuken zou gaan leiden.
Ik haalde de hand van Wendy Schmidt
weer uit mijn kruis en herhaalde dat ik niet
met haar wilde neuken. ‘Dat heb je daarnet
toch al gezegd,’ hijgde ze in mijn oor.
Ik duwde haar van me af. ‘Sorry hoor,
ik vind het behoorlijk ongepast om met
de vriendin van een goeie vriend te neuken.
Dat ligt niet aan jou. Ik vind je een leuke,

[10:4]
mooie vrouw, maar er komt dus niks van in.’
Ik wou opstaan, maar ze hield me tegen.
Ze keek me vragend aan. ‘Maar ik heb zo’n zin
om je te neuken,’ hijgde ze. We zwegen.
Ze sloeg haar armen om mijn nek. ‘En toch
komt er niets van in,’ zei ik. ‘Sterker nog,
ik wil al met je neuken sinds de dag
dat ik je voor het eerst in De Doffer zag.
Weet je eigenlijk wel hoe geil je bent?’
vroeg Wendy Schmidt. Ze graaide naar de knopen
van mijn spijkerbroek. Ze trok hem open.
Ik vond het een onwerkelijk moment.
Ik vond het volstrekt ongeloofwaardig dat
ze juist dat soort gevoelens voor me had.

[12:1]
Arthur Wevers was dol op orgaanvlees,
vermits het in een product verwerkt zat
waarvan vorm noch inhoud er nog op wees
dat men met orgaanvlees te maken had.
Hij at graag kroketten, döner kebab,
frikandellen, nuggies, een berenhap,
vlammetjes, Vietnamese loempia’s,
kipfingers, een kapsalon kip met kaas,
chorizo, peperpaté en leverworst.
Maar allicht at hij toch het liefst van al
gewoon een ouderwetse bitterbal,
met ragout onder die krokante korst,
die zijn fijne smaakpapillen streelde
met zijn bloemrijke, subtiele weelde.

[12:2]
En hoewel hij zich realiseerde
dat men zijn teerbeminde bitterbal
zo goedkoop mogelijk produceerde
uit het meest afstotende slachtafval—
dat men varkenspens, -botten en -poten,
hersenen, uiers en stierenkloten
tot blubber verkookte en vermaalde
en door kruiden en paneermeel haalde
nadat men er ballen van vervaardigd had,
at hij nooit niertjes of varkenslevers.
Dat zag er vies uit, vond Arthur Wevers—
zodat men wel moet concluderen dat
het mede aan de presentatie lag
dat hij de bal als een traktatie zag.

[18:1]
Onbelangrijke bijzonderheden
waartussen schijnbaar geen verband bestond
en die er eigenlijk niet toe deden,
een baan die ik ongeloofwaardig vond,
spanningen, een vriendin die niet meer met
me neukte en me haar huis had uitgezet,
al dan niet behaarde geslachtsorganen,
katoenen ondergoed, een nymfomane
die me een pizza aangeboden had
en die luid kirrend was klaargekomen,
haar vriend die me in huis had genomen
en die dagelijks bitterballen at,
blikken bier, shag, moderne vrouwen
die seks niet als iets intiems beschouwen,

[18:2]
flapteksten, facturen, feiten checken,
uien, aardappelpuree, kipfilet,
een decor, dubbelzinnige gesprekken,
heupen en een robuuste kont, cup D,
dikke tieten die van de zekerheden
van hun bestaansgrond leken afgesneden,
Gerrit Kouwenaar, een knetterende scheet
die een schertsvertoning de das omdeed,
je verplaatst je gewicht nog niet, en één,
je stapt naar achteren met rechts, de break,
in een discotheek zat ik van de week,
gewicht verplaatsen naar het rechterbeen,
mensen die een contact concretiseren
door driftig met elkaar te copuleren,

[18:3]
onduidelijke blikken, hoofdpersonen
die één enkelvoudig doel nastreven,
tampons, laarzen, hoofdpijn, samenwonen,
een saai en ongeloofwaardig leven,
woede, frustratie, een geslachtsorgaan
dat van zijn woeste haardos was ontdaan,
wat toch beter oogde dan een schede
die begroeid was met bijzonderheden,
urgentie, een gevoel van achterdocht
dat bijna tastbaar was, herkenbaarheid,
een collega van de publiciteit
die zichzelf uitermate goed verkocht
maar Arthur Wevers’ opzichtige gedrag
en opschepperij blijkbaar niet doorzag,

[18:4]
een stijve lul, een onbehaarde schede—
er begon een zekere eentonigheid
in mijn overpeinzingen op te treden—
schnitzel en friet, De Pels, causaliteit,
onze zucht naar ordening, een onbestemd,
getailleerd zuurstokroze overhemd
dat om een vette pens gespannen zat,
linkerhand op het rechter schouderblad,
linkervoet, rechtervoet, een, twee, drie, vier,
gewicht verplaatsen naar het rechterbeen—
die dingen gingen allemaal door me heen
terwijl ik het zoveelste blikje bier
naar binnen goot, ik goot mezelf vol,
en ondertussen Wevers, Esther Krol

[18:5]
en dinges in de kroeg, al die dingen,
gebeurtenissen en bijzonderheden
die amper met elkaar samenhingen
en er eigenlijk nauwelijks toe deden,
ze gingen door me heen, dienden zich aan,
drongen zich op, er begon iets te ontstaan
een idee, een vorm, een vorm van samenhang,
in mijn dronken kop kwam er iets op gang,
logica, causaliteit, symmetrie,
duiding, structuur, iets wat orde schiep
in een werkelijkheid die overliep
van de nietszeggende details en die
om een vorm van organisatie vroeg,
terwijl Esther Krol en Wevers in de kroeg—

DIY

Click on the pic to maximize the view.

24 févr. 2009

Tatort: Inspektor Mary erkundigt...

Wir gehen den Zahlen auf die Spuren... hautnah.

Berichtprotokoll SO-22/02-XY:
Einbruch 1: Di. 10/02/2009, sagen wir 18:00
Einbruch 2: So 22/02/2009, sagen wir 23:30

Fest steht, daß...

- 80% der Einbrecher durch die Eingangstür einbrechen. Richtig. Dann auch durch das Fenster wieder raus, am liebsten noch wenn man gerade an sie vorbeiläuft und zurück in das Schlafzimmer geht.

- laut Statistiken die meisten Einbrüche tagsüber zwischen 16 und 18 Uhr stattfinden. Kaffee&Kuchen, aber bitte mit Sahne. Ein Löffelchen Zucker für mich. Du? Auch schön nachts gegen 23h30 zum Kamillentee.

- eine nicht gut beschützte Eingangstür selten länger hält als 3 Minuten. Wozu denn auch? Hat man denn keinen Schlüßel?

- ein Einbruch nicht länger über 10 Minuten dauert, im Durchnitt 30 Sekunden. Tür zu, los! 10 Meter, Küchen: Check, drehen, Licht an, nach Links, nach rechts, Wohnzimmer: Check, Geräusch, stop, chuuuut...., zurück, 10 Meter, Schlafzimmer: Check. Hallo! Stop.

- weniger als 1% der Einbrüche mit Glasbruch verbunden sind. Sicherheitsschlößer sind ja auch schöner und Holz ein viel edleres Material. Einschlagen? Wie ordinär. Wie laut. Kindern schlafen um diese Zeit. Lieber kaputtziehen, und von innen bitte.

- 90% der Einbrüche unter die Kategorie "Gelegenheidseinbruch" fallen. Gemütlich! Komm doch mal wieder zur Gelegenheid vorbei! Du kennst ja den Weg, die Tür steht Dir jede Zeit offen, fühl dich wie zuhause!

Inspektor Mary erkundigt: Ein Fall für zwei.

20 févr. 2009

Years Of Refusal: Cover speculations

Sandrine fragt: Warum ein Baby auf dem Cover?

Jens spekuliert: Das Baby auf dem Cover ist wohl

a) eines dessen Eltern sich über Moz kennengelernt haben,
b) es geht wohl auch um die Tattoos und außerdem
c) ist "The Hand That Rocks the Cradle" gar nicht drauf, haha.

Sandrine reagiert:

zu a)
Der Sherlock in mir hat recherchiert: Das Baby auf dem Years of Refusal-Cover ist Sebastien Pesel-Browne, Sohn von Charlie Browne, Morrisseys langjähriger Assistant-Tour-Manager, und Susan, die Charlie auf einem Morrissey-Konzert in Boston kennenlernte. Ein Punkt für Jens.

zu b)
Einige glauben, daß Moz das Konzept von Vaterschaft auslachen würde. So? Andere behaupten, er umarme sein eigenes Kind. Danke Jens, daß du mich auf das kryptische Da-Vinci-Code-Zeichen auf der Babystirn hinwies: Ein umgekehrtes M, das uns sagt, das Baby sei das entstande Resultat aus dem Bund zwischen Morrissey und Mariah Carey? Mais non: Das M ist wohl ein Schmetterling, er steht in Zusammenhang mit dem Raupentatoo auf Morrisseys Unteram und zelebriert das Wunder der Fortpflanzung. Auch wenn laut geringschätzigem Ausdruck dies offenbar nie Morrisseys Steckenpferd war.

zu c)
ah ah ah!

Sandrine grübbelt nach:

Ist das Baby womöglich das, was nach all den Jahren gegenseitiger Ablehnung nie zustande kam? Years of Refusal, quasi? Nur was ist, ist unmöglich?

Sandrine fragt Moz: Mais qui es-tu Morrissey ?

Moz antwortet:

17 févr. 2009

Otto Witte, mr. Abracadabra

Otto witte était tout à la fois: clown, avaleur de sabres, espion, sorcier, scaphandrier, escroc et comique allemand.

Mais oui : comique allemand.

Suite à une imposture, il est proclamé Otto Ier roi d'Albanie le 13 août 1913 ; il le restera trois jours.

La formation

Otto Witte naît le 16 octobre 1872 à Düsseldorf en 1872. Quasi analphabète, il commence à gagner sa vie dès l´âge de huit ans comme forain et illusionniste. On le retrouve entre autre « victime » dans un tour de magie où l'on faisait semblant de lui couper la tête avec une scie. Il loue ses services en tant qu'artiste peintre, ouvrier en bâtiment, équarrisseur, hôtelier, captureur d'animaux, scaphandrier aux Indes, avant d'être légionnaire dans l'armée turque.

Mais oui : légionnaire dans l´armée turque.

Purgeant une peine pour escroquerie, Otto Witte rencontre son complice et compatriote Max Schlepsig dans une prison de Barcelone. Rencontre relevant déjà du quasi improbable. On soudoi les gardiens, on s'évade ensemble, on parcourt l'Europe en compagnie d´un cirque, le premier comme clown, le second comme valeur de sabres. On accepte le rôle de bouffon d'un prince hongrois qui partait faire un safari en Afrique.

Mais oui : bouffon d´un prince hongrois qui partait faire un safari en Afrique.

L'ensemble de la compagnie est tuée par des pygmées cannibales.

Mais si : tués par des Pygmées cannibales.

Sauf les deux complices qui, par un tour de magie - ils avalent du feu, sont pris pour des dieux et repartent couverts de cadeaux.

De retour en Europe, ils poursuivent leurs aventures ; on n´ose déjà plus parlait de méfaits. Ils vendent un faux de La Joconde, volée en 1911 au musée du Louvre. La réputation d'Otto Witte se répand - tiens, donc.

À Addis Abéba, il aurait kidnappé une princesse éthiopienne.

Mais oui: aurait. Conditionnel présent.

De même, il aurait travaillé à Istanbul pour les services secrets allemands.

Mais oui: les services secrets allemands à Instabul. Imparfait passé.

Le couronnement

L'Albanie déclare son indépendante en 1912. Voyant que les grandes puissances européennes, à majorité chrétienne, souhaitent lui choisir un roi...

Mais oui : choisir.

... les Albanais, dirigés provisoirement par le général Essad Pacha, demandent au neveu du sultan de l'Empire ottoman, Halim Eddine, de devenir leur premier roi musulman.

L´imposture I

Les deux complices se rendent compte que Witte ressemble étrangement au neveu du sultan : il lui suffit de se teindre les cheveux et de se mettre une fausse moustache, ainsi que d'acheter un costume d'apparat.

Mais oui : se teindre les cheveux. Color Brillance de Schwarzkopf, nuance 896. Coloration permanente tenue extrême, une innovation des professionnels Schwarzkopf qui vous en fera voir de toutes les couleurs. Une technologie Brillance et des couleurs ultra intenses pour voir la vie en technicolore. Un produit de la grande distribution.

Faisant envoyer un télégramme « Prince Halim Eddine arrive », ils débarquent à Tirana en tant que prince et homme de confiance le 8 août 1913. Le 9 août, Witte fait un discours dans lequel il affirme successivement qu'il accepte le trône, déclare la guerre au Monténégro - ennemi héréditaire catholique : retour dans le futur 1991 - et que les femmes de son harem seront constituées de filles du peuple. Couronné le 13 août, il distribue, dans la journée, le trésor royal sur lequel il a fait main basse ; le soir, de retour dans ses quartiers, il sélectionne son harem. La nuit du 15, le général Essad Pacha reçoit un télégramme du vrai prince, qui s'étonne d'apprendre qu'il vient d'être couronné.

Mais oui : qui sétonne.

Le général accourt avec une troupe de soldats. Mais Witte, rusé, déclare avec aplomb que le général tente de faire un coup d'État. Les soldats, qui venaient d'être payés par le roi, lui obéissent et enferment le général. Sachant que le vent tourne, on s'enfuit avec une bonne partie du trésor royal, aidé par les femmes du harem. Ayant été promues de filles du peuple à femmes du harem royal - quelle ascencion sociale - elles leur restent fidèles et se déguisent en musulmanes.

Mais, si : se déguisent en musulmanes. Le costume est un miracle de simplicité et sied à toutes.

Ils s'enfuient donc au petit matin du 16 jusqu'en Italie. Une fois le trésor royal écoulé, ils reprennent leurs activités de cirque sans être inquiétés.

L´imposture II

De retour en Allemagne, il parade dans son uniforme de fantaisie, comme roi d'Albanie et se fait prendre en photo, carte d'identité à l´appui portant la mention d'ancien roi d'Albanie.
En 1939, il publie son autobiographie titrée Cinq jours roi d'Albanie. Les cinq jours au lieu de trois feraient référence au fait que le vrai prince n'est apparu que 5 jours après son couronnement. Belle mise-en-abyme. Il vit ensuite en Rhénanie et en Hesse.
Après la guerre, en 1946, il s'installe à Berlin où il réside dans le quartier de Pankow, puis dans celui de Wedding et exploite « un commerce d'occasion ». En 1950, il se retire à Hambourg chez sa fille.

Mais si: a girl.

Nurse:
It's a girl Mrs. Walker it's a girl.
It's a girl Mrs. Walker it's a girl.

Chorus:
A daughter! A daughter! A daughter!

En 1956, lorsque le prince Rainier III de Monaco épouse l'actrice américaine Grace Kelly, Otto Witte se plaint à la chancellerie de la Principauté de ne pas avoir été invité en tant qu'ancienne tête couronnée.

Sur sa pierre tombale on lit l´épitaphe : « Ancien roi d'Albanie ».

16 févr. 2009

Flash info: Belangrijk nieuws van gisteren

1- Pas op: glimmend boek! Viel me gisteravond op toen ik het licht uitdeed. Dan ook nog uitgebreed geexperimenteerd: inderdaad, het fluoresceert in het donker. Verbaast me ook niks van Einstürzende Neubauten.

2- Ajax heeft de klassieker thuis tegen Feyenoord met 2-0 gewonnen. Bij de Rotterdammers ging er een beetje wat mis ("Maar is het niet altijd zo?", wou een echte Amsterdammer bij zeggen).
Jon Dahl Tomasson met griep, groenhemden niet in vorm, Tiendalli en een woeste bal...

3- Jazz Up Your Dutch is nog niet dood, heb net wat bloed in das Beest geïnjiceerd. Kunstmatige herlevingspoping, vrees ik, maar het komt nog goed uit. Yucca doet eventueel mee.

4- Kutweer.

5- Coke-wall op kantoor grooit, binnenkort concurreren ik en mijn collega´s met Berlin.

Dat was´t. Lekker belangrijk, hè?

Zuipen (2)

Zotte zatte zout
Zitten in de kroeg
Zuipen

Zuipen (1)

Zotte zatte zout
Zeemannen op zaal
Zuipen

Op de weiden

Wat staa je weer voor gek
Zo vroeg op de weiden
Dempend?

13 févr. 2009

Huluberlu

De l'ancien français hurelu (« ébouriffé ») et berlu (« qui a la berlue, qui est excentrique », de nos jours « ne pas voir clair, ne pas voir les choses telles qu´elles sont ») .

Éventuellement de l'anglais hurly-burly (« tumulte »), l´étymologie n´est pas attestée. Hurly-burly provient d´un dialogue de MacBeth, acte I, scène I :

* First Witch: "When shall we three meet again / In thunder, lightning, or in rain?"
* Second Witch: "When the hurlyburly's done, / When the battle's lost and won."

# NL
BUITENBEENTJE
Iemand die vanwege zijn uiterlijk, denkbeelden of gedrag afwijkt van zijn naaste omgeving. Veelal gaat het om de familiaire omgeving. Een buitenbeentje is volgens de etymologie namelijk een bastaard, omdat hij of zij is verwekt buiten de benen van de echtgenote van verwekker.

SNOESHAAN
rare snuiter, vreemde snuiter, vreemsnuiter, zonderling, snoeshaan, snaphaan, opschepper, malle vent.

SNUITER
gabber, gast, kaarsepitknipper, knakker, knul, kwast, oproermaker, ouderwetse kaarsendover, peer, pief, poeper, prent, sinjeur, snurker, speksnijder, springer, vent, vogel, zonderling mens, zonderling, wilde knaap, snoeshaan, snaphaan, snaak, schalk, rare kerel, kwibus, kwant, kaarsenknipper, grappenmaker, kerel, kwant, vent, zonderling, kaarsensnuiter

KWIBUS
Vraisemblablement du latin quibus (datif, ablatif, pluriel) > quis, qui. L´origine de « kwidam » est à chercher dans « het Homo quidam fecit coenam magnam »

Responsoria in processione Corporis Domini/Statio I. Homo quidam, Op. 10b

Homo quidam fecit coenam magnam et misit servum suum
hora coenae dicere invitatis, ut venirent:
Quia parata sunt omnia.
Venite comedite panem meum et bibite vinum quod miscui vobis.
Quia parata sunt omnia.
Gloria Patri et Filio, et Spiritui Sancto.

Certain individu dont on tait le nom organisa un festin et diligea
Son serviteur à l´heure du dîner faire dire à ses invités de se hâter :
Car tout est fin prêt.
Venez manger mon pain et boire mon vin préparés pour vous.
Car tout est fin prêt.
Gloire au Père, au Fils, au Saint Esprit.

[traduction SM]

DWAAS
gekskap, gek, idioot, onnozelaar, zonderling, zot, kolderiek, mallotig, dol, getikt, krankzinnig, maf, mal, onnozel, raar, vreemd, bezopen, dom, kluchtig, ongerijmd, onverstandig, onwijs, onzinnig,
stom, uitzinnig, zinloos, buitensporig, overdreven, abnormaal achterlijk, atopisch, belachelijk, betoeterd, clown, dat is te dol, dol, dolzinnig, dom, domkop, dommerik, driest, dwalm, dwazerik, eigenaardig, imbeciel, knettergek, koddig, kolderachtig, kolderiek, krampachtig, lomp, maf, onbenul, onbezonnen, onnozekerel, onnozelaar, simpeziel, waanwijs, zot, zotskap, zonderling, zonder verstand, zinneloos, warhoofd, warhoofdig, waanzinnig, vreemd, redeloos, raar, potsierlijk, paljas, onzinnig, onwijs, onverstandig, onverstandig mens, onvernuftig, ontzind, onnozel, ongerijmd, onbesuisd, onberedeneerd, niet wijs, nar, malloot, malle, mal, mafkees, langoor, laf, lachwekkend, kwibus, kurenmaker, kalverachtig, inept, idioot, hansworst, halfzacht, grappig, getikt, geschift, bezopen, bezeten, bespottelijk, beroofd van zijn zinnen, achterlijk, absurd, aapachtig

Driedubbele kwibus
Driedubbele overgehaalde kaffer!
Malle-Kwibus

[non exhaustif]

# DE
Außenseiter, Eigenbrötler, Wunderling, aus seiner Art geschlagen, seltsamer Vogel, Spaßmache, Narr, Possenreißer, Witzbold, Spaßvogel, Hanswurst, sonderbarer Kauz, komischer Kauz.

# EN
eccentric, weirdo, simpleton, fool, simpleton

# FR
farfelu, braque, toqué, loufoque, extravagant, drôle d´oiseau, bougre

Knooppunt

Een man een jas een knoop
Een vrouw een hals een punt
Knooppunt

12 févr. 2009

Halte au X

Ami du porno bourgignon, faisons entendre le X pour ce qu´il est : un double "s".

Daks, Luksembourg, eksetera. En revanche pour Bruxelles, on prononcera Brusselles. Restons dans les sifflantes: Ausserre, Aussonne, Aussey-Duresses. Ssetera.

Bruxelles en Bourgogne ? Plus maintenant bien sûr, et dieu merci. On remarquera aussi que lorsqu'on quitte la langue française pour dire et écrire Bruxelles, le "x" fait sa révérence. C'est Brussel en néerlandais, Brüssel en allemand.

Alors pourquoi un double "s"? Les copistes du Moyen Age traçaient une croix à la place des deux "s" pour gagner du temps. Plus tard sur des cartes anciennes et textes imprimés, on retrouvera indifféremment Auxonne ou Aussonne. Xstera.

Quelques preuves encore :

- Le Larousse donne l'écriture phonétique de Bruxelles, Auxerre, Auxonne. On lit : brysel, oser, oson.

- Une blague que l'on raconte du côté de Beaune et Meursault.
C'est le Glaude qui dit à son copain : "L'avo qu'te corre donc si vite, Pierrot, sans chêpia?"
Réponse du Pierrot : "M'emberlificote pas, j'm'en va voir le curé des Auxey desossé !"
Traduction pour les parisiens :
"Où cours-tu si vite, Pierrot sans ton chapeau ?"
Réponse : "Ne me trouble pas, je vais voir le curé des Auxey, désossé."

Vous saisissez la nécessité du double "s"?

Ssetera.

MAPping*: A Belgocentric Map of Europe

Click on the pic to maximize the view

10 févr. 2009

Al draagt een aap een gouden ring...

...het is en blijft een lelijk ding.

De spreuk is een navolging van het Latijnse Simia est simia et si aurea gestet insignia (Erasmus, Adagia) en was voor Jacob Cats de aanleiding voor het volgende gedicht (1632):

Al draagt de aap een gouden ring
Zo is het toch een lelijk ding
Al heeft de sim een gulden rok,
Zo is 'et toch maar enkel jok;
Want schoon zij met een grote pracht,
Wordt deftig in het spel gebracht,
En dat ze voor de eerste maal
Komt prachtig treden op de zaal,

Komt wonder moedig aan de dag:
Zij is een aap, gelijk ze plach';
Want eer men nog de rolle sluit,
Zo kijken hare grillen uit,
Want zijde, goud, fluweel, satijn,
En geven niet als enkel schijn.
De vors die huppelt naar de poel,
Al zat hij op een gouden stoel.

Don't look back (in anger?)

No, please don't. This album by Oasis is... bad? Really bad? Too bad? Angering? Anyway.

But be happy in the haze of a drunken hour. Il y a un an, jour pour jour, je postais une revue du concert de Morrissey à l´Olympia, tour Girl In A Coma. Zénith d´un micro séjour dans la ville faite de nuits et de lumières.

History repeats itself: On remet ça en juin - cette fois à Lille - pour le Tour Of Refusal 2009. Même scénario, mais la lumière sera opaline. Et les nuits. Cher Disco Killer, mais que refuses-tu au juste ? On ne le sait toujours pas, et tant mieux. Oh, please, not a baby. Revue de l´album suit...

9 févr. 2009

Amsterdam, Overtoom Caramba


Amsterdam branding



Uh Huh Me!

Ticket for PJ Harvey and John Parish at Paradiso, Amsterdam in May. Check.
Polly Jean H. Check
John Parish. Check. Well... yes, the guy who...well... will tour with PJ Harvey? The guy called John?

Ok, Wikipedia. Check. John, John, John:

Co-producing PJ Harvey's To Bring You My Love (1995). Yo, check.
On which he also played guitar, drums, percussion and organ. Really?
Producing in 1997 16 Horsepower's album Low Estate? Äh?
Guesting on Goldfrapp's album Felt Mountain. Nee, toch?
Producing Dionysos, Monsters in Love (2005). Ah, ben merde, alors ! (this is Belgian French).
His song "Boxers" covered by Howe Gelb. Howe Gelb? Uh Huh Me!